schaatsen is genieten!
-
Vandaag was het eindelijk zover! Ik had aan Sean beloofd dat we iets leuks
gingen doen en dat het een verrassing was. We stapten in de auto, reden naar
de ...
dinsdag 17 november 2009
zondag 15 november 2009
Snikken zonder rouwgewaad.
De pijn.
Ondraaglijk als je niet van adel bent.
Onvoorstelbaar als je geen genade kent.
Genieten van het ogenblik is nergens moeilijker dan in je hoofd.
Je denkt erover, voelt ernaar en soms is het dan nog te zwaar.
Kijken naar een muzikant is tergen zonder oordeel,
terwijl luist'ren naar een schilderij, ogen kan doen huilen.
Een ringloze vinger, snaar goed ingedrukt.
Of een lege asbak, snakkend naar de marteldaad.
Een koning met een oog in zijn hart,
Die weet waar het over gaat.
Ondraaglijk als je niet van adel bent.
Onvoorstelbaar als je geen genade kent.
Genieten van het ogenblik is nergens moeilijker dan in je hoofd.
Je denkt erover, voelt ernaar en soms is het dan nog te zwaar.
Kijken naar een muzikant is tergen zonder oordeel,
terwijl luist'ren naar een schilderij, ogen kan doen huilen.
Een ringloze vinger, snaar goed ingedrukt.
Of een lege asbak, snakkend naar de marteldaad.
Een koning met een oog in zijn hart,
Die weet waar het over gaat.
woensdag 30 september 2009
Brixham 1688.
All hail to William is what the people seemed to shout.
Don’t kill my kids is what they thought without a doubt.
Your ships are grand and flags are high,
Our mountains wide within your sight.
King James defeated, Orange raised it’s flag.
A bright sun shining over rainy Engly land.
Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.
She raised them all and more of that.
My wits are trusting you as judge.
They need a loving tender breast,
And so do I without protest.
Her warm and loving smile is my defence,
She’ll give you glory on my demand.
My England’s gone on your behalf,
But she’ll be gorgeous in your staff.
Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.
Your ships are gone, your power faded,
And all that’s left is how they painted.
Prince William, king is now your offspring,
But paintings still remind of offering.
Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.
Thanks to the painting on my wall.
Don’t kill my kids is what they thought without a doubt.
Your ships are grand and flags are high,
Our mountains wide within your sight.
King James defeated, Orange raised it’s flag.
A bright sun shining over rainy Engly land.
Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.
She raised them all and more of that.
My wits are trusting you as judge.
They need a loving tender breast,
And so do I without protest.
Her warm and loving smile is my defence,
She’ll give you glory on my demand.
My England’s gone on your behalf,
But she’ll be gorgeous in your staff.
Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.
Your ships are gone, your power faded,
And all that’s left is how they painted.
Prince William, king is now your offspring,
But paintings still remind of offering.
Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.
Thanks to the painting on my wall.
dinsdag 29 september 2009
maandag 21 september 2009
Verhaaldriet.
Vingers gaan omhoog en sneller weer omlaag.
Ze schoppen je, pesten je,
tot je weer weet dat dit niet is wat je nodig hebt.
Je gebruikt tandpasta als drugs en zondert je af van de rest.
Rest is overschot, afval, voor de honden.
Ik ben niet voor de honden, ik ben echt.
Ik was het niet, echt, nog steeds soms niet.
Ze laten je zo worden, die rest.
Word maar als hen, doe wat ze je zeggen en zet jezelf voor aap.
Volgzaam, dom, ernstig bescha-dicht, beschamend dicht.
Zo dicht dat je niets meer kan vertellen zonder een schalkse lach.
Zo erg is het allemaal niet.
Dichterbij de waarheid sta je nooit dan wanneer je liegt.
Nu schop en pest je zelf, jezelf.
Waarachtig, ik of jij zouden moeten schoppen naar dat leuke woord,
onrecht.
Het is een leuk geval, dat woord,
je kan het gebruiken voor jezelf, om je te beschermen.
Wat “men” deden, ja deden, want ze zijn altijd met meer.
Eén alleen durft dat niet.
Eén alleen is ook zielig en ja, Alleen.
Samen kunnen ze je pas aan, want ze weten,
dat jij alleen, niet alleen bent.
Er zijn die figuren in je hoofd.
Schimmen? Nee, vrienden van jezelf, mezelf, ons en ik.
Samen kunnen we “Men” wel aan!
Maar doen we dat?
Nee! We doen zelfs onszelf niet meer na.
Doordat mijn linkerhand vrouwelijker is dan mijn rechterhand,
Zal ik die nooit gebruiken om jouw hand te schudden.
Is dat een van de gevolgen? Lichaamsdelen die veranderen?
Ik hoop niet meer te schoppen. Maar zal geschopt blijven.
Door jullie, “men”, en de rest.
donderdag 27 augustus 2009
Thankfull Thursday.
Ok, I’m slow, I know, lets just skip the rest of the week (Especially one day) and start over.
On Saturday the Dutch people came and yes, we managed to do Spaghetti for them all. About 50 kilo’s of uncooked spaghetti. We struggled, but we did it.
On Sunday there were about 5 campfires with groups of people sitting around it, look nice! Monday was Monday like.
Tuesday We went for a car walk and had so much fun, Wednesday was yesterday en Thursday is today.
Some people start getting tired, others still seem to burst with energy.
We had an Indonesian meal today with rice and peanut-sauce.
The second Sam arrived, so we have an extra real cook around, this is really nice, I could sleep till 9.30 today!
On Saturday the Dutch people came and yes, we managed to do Spaghetti for them all. About 50 kilo’s of uncooked spaghetti. We struggled, but we did it.
On Sunday there were about 5 campfires with groups of people sitting around it, look nice! Monday was Monday like.
Tuesday We went for a car walk and had so much fun, Wednesday was yesterday en Thursday is today.
Some people start getting tired, others still seem to burst with energy.
We had an Indonesian meal today with rice and peanut-sauce.
The second Sam arrived, so we have an extra real cook around, this is really nice, I could sleep till 9.30 today!
Some Kitchen in the picture..
woensdag 26 augustus 2009
Freaky Friday.
On Friday night we went to town to relax a little.We went with Zacky’s car, this is a Red Sports car, so in these small towns, it really stands out between all the tractors.
We arrived in a pub and it was just us and a bunch of guys without drinks, they were just sitting there. Suddenly a Taxi bus drove up the driveway and those guys jumped in.
Later we heard that they went to a disco. Ten minutes later we found ourselves surrounded by groups of girls. They came from all directions. First we thought it must have been ladies night, and we were at the right spot on the right time. But… We were wrong as usual… A Touring car arrived with about 50 people aboard, another 50 got on and a fully packed touring car drove off to the disco as well. Apparently there’s a bus leaving every hour. They return from 01.00 hrs till 04.30 hrs.
The bar tender had a parrot on his shoulder, the moon was bright, and with all this romantic atmosphere… Disaster's in the air! There we were in the middle of nowhere, all the girls left and they only had three lagers on the menu.
On to the next pub, same story, different (but still only three!) lagers and back home. We had fun.. And oh Yes! We met Adono!
Thursday Thunderday.
Today it rained, stormed and there were thunderbolts and lightning… Very very frightening… and the result: Fresh, cool wind and joyfulness about this blessing!
We fried 450 chicken legs today, accompanied them with peas and potatoes and covered them up with a Wild-Forest-sauce.
Cooking tip: Never wash your mushrooms, just clean them with a soft brush.
If you wash the mushrooms, they will soak up all the water and they will end up like canned mushrooms.
The conference has started tonight and all participants have arrived.
It’s a wild bunch this year, you hear them shouting and cheering all day and night.
I’ve changed my sleeping spot from the couch to two mattresses on the floor, much better.
We fried 450 chicken legs today, accompanied them with peas and potatoes and covered them up with a Wild-Forest-sauce.
Cooking tip: Never wash your mushrooms, just clean them with a soft brush.
If you wash the mushrooms, they will soak up all the water and they will end up like canned mushrooms.
The conference has started tonight and all participants have arrived.
It’s a wild bunch this year, you hear them shouting and cheering all day and night.
I’ve changed my sleeping spot from the couch to two mattresses on the floor, much better.
zondag 23 augustus 2009
Wicked Wednesday.
After the adventure David had, the Swamp was drained. While draining, There were a few fishermen present, they caught the fish, named it Bitey and brought it to the local zoo.
Normally you can visit Bitey from Sunday night on in the Delden zoo.
On top you can see a full picture of Bitey.
For the rest, we're expecting +- 150 Dutch visitors on Saturday, that 'll make a total of 600 mouths to feed. The menu says spaghetti, so that will be a challenge!
A Recipe:
Cut your White cabbage, Carrots and radish with the thinnest cutting blade you have, once cut, cut it again, this will give you a very fine vegetable mix.
Mix Mayonnaise, Mustard, Honey, Cream, Powdered sugar, pepper, salt and the secret ingredient to become a nice creamy sauce.
Mix the vegetables with the sauce and taste it, you will find yourself in Kentucky, home of the coleslaw.
Normally you can visit Bitey from Sunday night on in the Delden zoo.
On top you can see a full picture of Bitey.
For the rest, we're expecting +- 150 Dutch visitors on Saturday, that 'll make a total of 600 mouths to feed. The menu says spaghetti, so that will be a challenge!
A Recipe:
Cut your White cabbage, Carrots and radish with the thinnest cutting blade you have, once cut, cut it again, this will give you a very fine vegetable mix.
Mix Mayonnaise, Mustard, Honey, Cream, Powdered sugar, pepper, salt and the secret ingredient to become a nice creamy sauce.
Mix the vegetables with the sauce and taste it, you will find yourself in Kentucky, home of the coleslaw.
woensdag 19 augustus 2009
Tubbing Tuesday.
David didn’t know about the huge fish that resides in these swamps and before he knew it, his foot was stuck in a fish mouth.
Off course he panicked and by pulling his leg out, three deep wounds were the result.
I was the only one there and all I had was duct tape, so I used that to stop the bleeding.
With David on my shoulders I ran back to the main building, they called an ambulance and all is good now, except for David’s Limp.
Above you can see the fight between David and the Fish...
Yes good people, not David and Goliath or Jona and the fish... David and the fish.
More news later...
Monday Monsterday.
Monday, David arrived, he is a fellow Dutch/Flemish guy, but with a bit of Ukraine in there too, come to think of it, even some German.
In the area where we have this conference are a lot of ponds and swampy places.
Yesterday David mistook a swamp for a pond and jumped in to refresh himself.
To be continued...
zondag 16 augustus 2009
Sunday sleepday.
Arrived yesterday after a 3.5 hrs drive. Why not see a bit of Holland when ur there anyway?
The night before I drove home from Amsterdam and arrived there at 4.30 at night, I came back from another GO-conferencer Jake's wedding. That's why he's not here this year.
Made hamburgers with French Fries and Chili today.
It is too hot here, I crave for Airco, but I do have that walk in Fridge...
Morrow!
The night before I drove home from Amsterdam and arrived there at 4.30 at night, I came back from another GO-conferencer Jake's wedding. That's why he's not here this year.
Made hamburgers with French Fries and Chili today.
It is too hot here, I crave for Airco, but I do have that walk in Fridge...
Morrow!
maandag 8 juni 2009
Algemene weetjes.
De mensen die op hun handen lopen hebben zwakke voeten.
Zangeressen zijn of te onzeker, of te zeker.
Koptelefoons zijn geluidsoverbrengers zonder mening.
Oksels zijn niet de veroorzakers van stank, wel hun beheerders.
Als je je glas niet meer kan vasthouden heb je teveel op.
Zangeressen zijn of te onzeker, of te zeker.
Koptelefoons zijn geluidsoverbrengers zonder mening.
Oksels zijn niet de veroorzakers van stank, wel hun beheerders.
Als je je glas niet meer kan vasthouden heb je teveel op.
donderdag 4 juni 2009
Slechts een lach.
Ze zag er niet uit, maar in.
Ik zie haar,
Bovenop de boekenplank,
Zie ik haar zitten.
Ze ruikt naar look en zonneschijn.
Ik ruik haar,
Middenin de winterzon,
Ruik ik haar.
Ze klinkt als een veilig thuis.
Ik hoor haar,
Ergens diep vanbinnen,
Hoor ik haar.
Ze ziet me als een ridder,
Maar hoopt een harlekijn.
Ik red haar,
Red haar van de leegte,
Red ik haar, lach ik haar.
Zou ze me proeven?
Ik zie haar,
Bovenop de boekenplank,
Zie ik haar zitten.
Ze ruikt naar look en zonneschijn.
Ik ruik haar,
Middenin de winterzon,
Ruik ik haar.
Ze klinkt als een veilig thuis.
Ik hoor haar,
Ergens diep vanbinnen,
Hoor ik haar.
Ze ziet me als een ridder,
Maar hoopt een harlekijn.
Ik red haar,
Red haar van de leegte,
Red ik haar, lach ik haar.
Zou ze me proeven?
zondag 24 mei 2009
Dus.
Alhoewel internet al bestond voor ik geboren werd ben ik blij dat ik er op mijn 16de nog geen toegang toe had.
maandag 18 mei 2009
Twee vlezige uiers
Lopen, lopen!
De bedelaar wees met zijn vinger naar de weidse velden.
Hij dacht aan zijn gitaar en de gedachte alleen al pijnigde hem. De laatste keer dat hij zijn snaren stemde was nu meer dan twintig jaar geleden. Hij had ze nog, die snaren. Ze hingen aan een nagel die in zijn muur zat. De gitaar was verbrand, dat moest wel. Zijn moeder had het koud gehad. De boeken waren op en het enige hout naast zijn gitaar was het bed waarin zij sliep.
Eén voor één had hij de snaren rustig van zijn instrument gevezen, zonder op dat moment te beseffen dat hiermee zijn enige uitweg van zijn schroeven ging.
De dood kwam plots. De kogel kwam en zijn moeder was. Het bed ging daarna.
Alleen, 8 jaar.
Bed verbrand, gitaar in rook op en ook de muur tussen zijn bedstede en die van Gilbert verdween stuk per stuk.
Eerst had hij alleen zijn voeten gevoeld naast die van hem, later was het als één bed.
Men zou al gauw de zorg op zijn vader schuiven maar die had hij nooit gekend. Een Socialist, dat was hij, maar sneller in de grond dan iemands ingesteldheid.
Geen vader, moeder dood, broerlief werd soldaat en zijn zusters waren bij de graaf in dienst en zodoende nooit thuis.
Alleen en in de steek gelaten huilde hij.
Niemand hoorde hem.
Maar hij hoorde wel.
Een koe in barensnood riep hem tot bij zich.
Hij liep naar haar toe en deed wat hij kon.
Niets.
De koe stierf en soldaten kwamen om het vlees.
Knabbelen en kauwen, zuigen en smaken.
Geen vlees bleef voor hem over, behalve dan de titel, en die gebakken met een gestolen ui.
Zonder gitaar zingt hij in mijn gedachten zijn Vlaamse Psalm.
De bedelaar wees met zijn vinger naar de weidse velden.
Hij dacht aan zijn gitaar en de gedachte alleen al pijnigde hem. De laatste keer dat hij zijn snaren stemde was nu meer dan twintig jaar geleden. Hij had ze nog, die snaren. Ze hingen aan een nagel die in zijn muur zat. De gitaar was verbrand, dat moest wel. Zijn moeder had het koud gehad. De boeken waren op en het enige hout naast zijn gitaar was het bed waarin zij sliep.
Eén voor één had hij de snaren rustig van zijn instrument gevezen, zonder op dat moment te beseffen dat hiermee zijn enige uitweg van zijn schroeven ging.
De dood kwam plots. De kogel kwam en zijn moeder was. Het bed ging daarna.
Alleen, 8 jaar.
Bed verbrand, gitaar in rook op en ook de muur tussen zijn bedstede en die van Gilbert verdween stuk per stuk.
Eerst had hij alleen zijn voeten gevoeld naast die van hem, later was het als één bed.
Men zou al gauw de zorg op zijn vader schuiven maar die had hij nooit gekend. Een Socialist, dat was hij, maar sneller in de grond dan iemands ingesteldheid.
Geen vader, moeder dood, broerlief werd soldaat en zijn zusters waren bij de graaf in dienst en zodoende nooit thuis.
Alleen en in de steek gelaten huilde hij.
Niemand hoorde hem.
Maar hij hoorde wel.
Een koe in barensnood riep hem tot bij zich.
Hij liep naar haar toe en deed wat hij kon.
Niets.
De koe stierf en soldaten kwamen om het vlees.
Knabbelen en kauwen, zuigen en smaken.
Geen vlees bleef voor hem over, behalve dan de titel, en die gebakken met een gestolen ui.
Zonder gitaar zingt hij in mijn gedachten zijn Vlaamse Psalm.
dinsdag 7 april 2009
Potgrond.
Heb je ook soms niet het gevoel dat je steeds meer mensen leert kennen?
Komt dat nu doordat je langer leeft of door het makkelijker wereldwijd reizen en communiceren?
Dat vraagt een mens als ik zich soms af.
Maar ik denk dat ik het feitelijke antwoord heb gevonden. De aarde wordt kleiner en daardoor zitten we met meer mensen op een kleinere oppervlakte, dus leer je vanzelfsprekend meer mensen kennen.
Hoe komt dat nu dat de aarde steeds kleiner wordt? Waarom ie opwarmt weten we ondertussen wel, maar waarom wordt ie kleiner?
Kamerplanten!
Iedereen zit maar te scheppen in de aarde en onze wereldbol is nu bijna volledig gepot. Denk niet alleen aan je plantjes, denk nu ook eens aan de aarde die je in die potjes stopt...
Weet je dat de aarde vroeger twee keer zoveel aarde bevatte? Kijk alleen al naar de vorm van Zuid Amerika en Afrika, daar is gewoon een heel stuk land weg dat er vroeger wel was, alles in bloempotjes! Geloof je me niet?
Hoe kwamen de Indianen dan in hun land? Met de Kano?
Komt dat nu doordat je langer leeft of door het makkelijker wereldwijd reizen en communiceren?
Dat vraagt een mens als ik zich soms af.
Maar ik denk dat ik het feitelijke antwoord heb gevonden. De aarde wordt kleiner en daardoor zitten we met meer mensen op een kleinere oppervlakte, dus leer je vanzelfsprekend meer mensen kennen.
Hoe komt dat nu dat de aarde steeds kleiner wordt? Waarom ie opwarmt weten we ondertussen wel, maar waarom wordt ie kleiner?
Kamerplanten!
Iedereen zit maar te scheppen in de aarde en onze wereldbol is nu bijna volledig gepot. Denk niet alleen aan je plantjes, denk nu ook eens aan de aarde die je in die potjes stopt...
Weet je dat de aarde vroeger twee keer zoveel aarde bevatte? Kijk alleen al naar de vorm van Zuid Amerika en Afrika, daar is gewoon een heel stuk land weg dat er vroeger wel was, alles in bloempotjes! Geloof je me niet?
Hoe kwamen de Indianen dan in hun land? Met de Kano?
dinsdag 10 maart 2009
Tom Waits roelt.
Soms is shit een hit.
Soms kan een wijnglas op twee poten staan na een avond vol plezier.
Soms zie je verandering waar je niet mee om kan.
Soms komt nooit alleen, hij loopt altijd samen ergens heen met meestal.
Soms kan een wijnglas op twee poten staan na een avond vol plezier.
Soms zie je verandering waar je niet mee om kan.
Soms komt nooit alleen, hij loopt altijd samen ergens heen met meestal.
dinsdag 3 maart 2009
MCMLXXVIII, een portret.
1978, Het jaar waarin het album “No Compromise” van Keith Green uitkwam was een bewogen jaar, hieronder vindt u een overzicht van wat er gebeurde tijdens het jaar waarin Johannes Marinus Menheere werd geboren.
Nederland was in de ban van de film Grease met John Travolta en Olivia Newton-John. De soundtrack stond wekenlang op nummer één en "Greasedansen" werd een rage onder de jeugd, terwijl de Efteling in Kaatsheuvel het grootste spookslot van Europa opende.
Club Brugge speelde als eerste Belgische ploeg de finale in de beker der landskampioenen en ook Garfield werd geboren in dit jaar waar twee pausen met de naam Johannes de katholieke kerk leidden, maar ook het jaar waarin twee pausen stierven.
België liet zich van zijn beste kant zien door zijn regering te laten vallen nadat premier Leo Tindemans woedend ontslag nam. De noorderburen openden de bekende Moerdijkbrug, waarop de toen net officieel benoemde “Hells Angels Holland” hun bandensporen achterlieten.
Johan Cruijff speelde zijn laatste Ajax wedstrijd en verloor met 8-0 tegen Bayern-Munchen.
Dat dit jaar niet alleen een weerspiegeling was van een stuk van Johan zijn latere leven blijkt door de bijna accurate kopie van de westerse geschiedenis met zijn wereldoorlogen, muzikale progressie en politieke wendingen, geconcentreerd als een elixir in dit jaar als een ware synthese waarin ook duidelijk te zien is dat de massale zelfmoord in Jonestown, ons ook weer doet denken aan het religieuze aspect in zijn leven.
De tegenstrijdigheid in het leven van deze Nederlander werd nogmaals benadrukt door de weersomstandigheden in zijn vaderland als voorbereiding op zijn geboorte. Vooral de provincies Groningen, Drenthe en Friesland kregen opgewaaide hopen sneeuw die soms meters hoog waren, terwijl het in Zuid-Nederland tegelijkertijd regende bij temperaturen van +10°C, maar ook daar ging het later sneeuwen. Het gewone leven werd enorm ontwricht. Er volgden twee maanden met ongekend winters weer, waarin zware sneeuwval en ijzel werden afgewisseld door dooiperiodes en waardoor de wegen zo glad werden, dat het tot eind februari niet mogelijk was veilig de weg op te kunnen.
Ook in dit jaar bracht Santana het nummer Moonflower uit, een van Johans latere vrienden heeft dezelfde naam in het Maori.
Veerle Baetens, Tia Hellebaut, Kim Kay, Hilde De Baerdemaker, Wilfred Bouma, Kathleen Aerts (K3), Kim Gevaert, Wesley Sonck, Vanessa Mae, Caren Meynen, Nelly Furtado, Katie Holmes, Xandee en Mohammed Bouyeri, de Nederlands/Marokkaans moordenaar van Theo van Gogh werden in dit jaar geboren, alsook de eerste mens die op Antarctica werd geboren en de eerste proefbuisbaby.
In dit jaar stierven Claude François, Keith Moon, Jacques Brel en dus twee pausen.
In 1978 ging de Copyright wet in werking, alsook het brein van Johan.
Nederland was in de ban van de film Grease met John Travolta en Olivia Newton-John. De soundtrack stond wekenlang op nummer één en "Greasedansen" werd een rage onder de jeugd, terwijl de Efteling in Kaatsheuvel het grootste spookslot van Europa opende.
Club Brugge speelde als eerste Belgische ploeg de finale in de beker der landskampioenen en ook Garfield werd geboren in dit jaar waar twee pausen met de naam Johannes de katholieke kerk leidden, maar ook het jaar waarin twee pausen stierven.
België liet zich van zijn beste kant zien door zijn regering te laten vallen nadat premier Leo Tindemans woedend ontslag nam. De noorderburen openden de bekende Moerdijkbrug, waarop de toen net officieel benoemde “Hells Angels Holland” hun bandensporen achterlieten.
Johan Cruijff speelde zijn laatste Ajax wedstrijd en verloor met 8-0 tegen Bayern-Munchen.
Dat dit jaar niet alleen een weerspiegeling was van een stuk van Johan zijn latere leven blijkt door de bijna accurate kopie van de westerse geschiedenis met zijn wereldoorlogen, muzikale progressie en politieke wendingen, geconcentreerd als een elixir in dit jaar als een ware synthese waarin ook duidelijk te zien is dat de massale zelfmoord in Jonestown, ons ook weer doet denken aan het religieuze aspect in zijn leven.
De tegenstrijdigheid in het leven van deze Nederlander werd nogmaals benadrukt door de weersomstandigheden in zijn vaderland als voorbereiding op zijn geboorte. Vooral de provincies Groningen, Drenthe en Friesland kregen opgewaaide hopen sneeuw die soms meters hoog waren, terwijl het in Zuid-Nederland tegelijkertijd regende bij temperaturen van +10°C, maar ook daar ging het later sneeuwen. Het gewone leven werd enorm ontwricht. Er volgden twee maanden met ongekend winters weer, waarin zware sneeuwval en ijzel werden afgewisseld door dooiperiodes en waardoor de wegen zo glad werden, dat het tot eind februari niet mogelijk was veilig de weg op te kunnen.
Ook in dit jaar bracht Santana het nummer Moonflower uit, een van Johans latere vrienden heeft dezelfde naam in het Maori.
Veerle Baetens, Tia Hellebaut, Kim Kay, Hilde De Baerdemaker, Wilfred Bouma, Kathleen Aerts (K3), Kim Gevaert, Wesley Sonck, Vanessa Mae, Caren Meynen, Nelly Furtado, Katie Holmes, Xandee en Mohammed Bouyeri, de Nederlands/Marokkaans moordenaar van Theo van Gogh werden in dit jaar geboren, alsook de eerste mens die op Antarctica werd geboren en de eerste proefbuisbaby.
In dit jaar stierven Claude François, Keith Moon, Jacques Brel en dus twee pausen.
In 1978 ging de Copyright wet in werking, alsook het brein van Johan.
dinsdag 17 februari 2009
Fien de Bom.
Ik droomde dat ik een kind was in de tweede wereldoorlog.
Een joods kind vermoed ik, want de Duitsers mochten mij niet zien.
Mijn moeder was er ook en Fien ook. We ontsnapten toen we merkten dat de Duitsers niet veel goeds met ons van plan waren. Fien vond het allemaal niet eerlijk en riep me verwijtend toe dat ze met Oor had moeten trouwen.
Mijn moeder riep net iets te hard dat de Duitsers ons konden zien en horen. Toch schoten ze niet op ons. Vreemd.
Er was modder, erg veel modder. Het deed me beseffen dat het vast niet fijn was als joods kind tijdens de oorlog, het drong zelfs zodanig tot me door dat dit een vreselijke tijd moest zijn geweest dat ik er wakker van werd.
Jaren later kregen we een ijzeren kist in de tuin. De kist kon open en er zat een bom in.
Op de hele constructie zaten twee knoppen, een rode en een zwarte. Ik opperde om de kist op slot te doen met een ketting.
Pa vond dat absoluut niet nodig, we konden de kist zelfs laten openstaan. Wie zou er nou zo dom zijn om op een knop van een bom te duwen?
De Bom bleef staan en ontplofte niet. Ik werd wakker van het besef dat veel bommen wel ontploffen.
En dat Fien met Oor had moeten trouwen.
Een joods kind vermoed ik, want de Duitsers mochten mij niet zien.
Mijn moeder was er ook en Fien ook. We ontsnapten toen we merkten dat de Duitsers niet veel goeds met ons van plan waren. Fien vond het allemaal niet eerlijk en riep me verwijtend toe dat ze met Oor had moeten trouwen.
Mijn moeder riep net iets te hard dat de Duitsers ons konden zien en horen. Toch schoten ze niet op ons. Vreemd.
Er was modder, erg veel modder. Het deed me beseffen dat het vast niet fijn was als joods kind tijdens de oorlog, het drong zelfs zodanig tot me door dat dit een vreselijke tijd moest zijn geweest dat ik er wakker van werd.
Jaren later kregen we een ijzeren kist in de tuin. De kist kon open en er zat een bom in.
Op de hele constructie zaten twee knoppen, een rode en een zwarte. Ik opperde om de kist op slot te doen met een ketting.
Pa vond dat absoluut niet nodig, we konden de kist zelfs laten openstaan. Wie zou er nou zo dom zijn om op een knop van een bom te duwen?
De Bom bleef staan en ontplofte niet. Ik werd wakker van het besef dat veel bommen wel ontploffen.
En dat Fien met Oor had moeten trouwen.
maandag 9 februari 2009
Gekkie.
Een hart, een spier, een been en een voet.
Liefde, doen, gaan en stoppen.
Een vlinder, een mol, een zebra en een koe.
Jij, sommigen, wij en ik.
Tot aan de laatste snik
Liefde, doen, gaan en stoppen.
Een vlinder, een mol, een zebra en een koe.
Jij, sommigen, wij en ik.
Tot aan de laatste snik
vrijdag 6 februari 2009
Nog steeds funds gezocht voor Kobena!
Kobena 18!
De winter heeft tot nu toe zijn best gedaan.
Jullie kennen intussen project "Kobena 18".
Dit is een project waarmee we Kobena een toekomst willen geven.
Door de hele global "crisis" heeft Afrika bijna geen lente's meer. Kobena dus ook niet. De jongen is nog steeds 9 lente's jong en dit willen we aanpakken!
Een leuk weetje is dat Kobena Dinsdag betekent. Als je in zijn land Kobena roept, gebeuren er twee dingen. Een heleboel mensen kijken om en willen weten waarom je hen roept, ze zijn namelijk genoemd naar hun geboortedag. Het tweede hangt af van de dag waarop je het roept. Als je het op maandag roept, maakt niemand zich zorgen, want dat is morgen pas.
Zoals jullie intussen weten zijn we vanuit ons landje bezig met het verzamelen van funds voor Kobena. Hieronder de huidige situatie.
De winter heeft tot nu toe zijn best gedaan.
Temperaturen tot -18°C, besneeuwde straten, dichtgevroren wateren,…
Het herinnert ons aan lang vervlogen tijden waarin kinderen nog met buurjongens in de besneeuwde straten speelden. Na deze winter zouden we ons bijna gaan afvragen of die befaamde aardbolopwarming geen verhaaltje is.
In Afrika is echter van afkoeling niet veel te merken. Kobena liet ons weten maar al te graag eens zo’n winter mee te maken. Sneeuw is voor hem als ehûhurobere voor ons – inderdaad, onbekend (en aantrekkelijk?) dus.
Toch zou een bezoekje aan dit seizoen onze kleine vriend geen lente verder brengen. En een lente is nu net wat hij dringend nodig heeft.
Vorig jaar hadden we het geluk Kobena te kunnen ontvangen in maart. Een eindeloos dankbaar jongetje – dat eigenlijk al een man had moeten zijn – vertrok weer naar huis met die gelukzalige glimlach die je alleen bij Afrikaantjes kunt tegenkomen. Een stap dichter bij de meerderjarigheid, een eerste overwinning binnen de strijd tegen de ongewenste jeugdigheid…
Ondertussen is het alweer 2009 en komt de volgende lente eraan. De voorbereidingen verlopen echter stroef. Graag zouden we voor Kobena genoeg geld bij elkaar sparen om hem niet alleen het seizoen hier te laten doorbrengen, maar achteraf ook met de lente mee te laten reizen.
Een inhaalbeweging is wel op zijn plaats in Kobena’s situatie, bedachten wij immers. Uiteraard is nog heel wat voorbereidend onderzoek nodig. Vragen omtrent de bestemming van de lente na haar bezoek aan België en de haalbaarheid van ons plan houden ons voorlopig bezig. Al jullie advies, financiële en praktische steun blijft uiteraard meer dan welkom.
Heel erg bedankt al voor jullie betrokkenheid bij ons project ‘Kobena 18’,en ook namens onze kleine vriend ‘me da mo ase’ (ik dank jullie).
Irene Vleugels en Johan Menheere
(Afb: Enkele jaren geleden - Kobena heeft de Afrikaantjes-glimlach er met de paplepel ingekregen)
maandag 2 februari 2009
Poëziek.
Ik kreeg een lift van een collega die toch niets beters te doen had.
Onderweg kreeg ze telefoon en heel handig wisselde ze steeds van hand, oor, versnellingspook en telefoon. Het sturen liet ze voorlopig even aan mij over. Ze werd plots erg enthousiast en begon me stralend aan te kijken met haar ogen die je alleen maar konden doen denken aan twee enorm mooie woorden: Lapis Lazuli.
Soms als ik haar aankijk denk ik aan 'Straaloogje' maar ze overtreft dit. Nu, rijdend naar mijn huis, waarvan ik maar al te goed wist hoe ik erheen moest sturen, gooide ze haar telefoon op de achterbank, legde haar handen op de mijne en nam zo heel erg lief eigenlijk het sturen weer van me over. Doordat ik een beetje een kramp kreeg omwille van mijn houding liet ik het stuur zachtjes los en kreeg ik een rood hoofd.
Ze keek me aan en zei me dat het toch wel even een intiem moment voor haar was geweest en legde haar rechterhand op mijn knie. Ze vertelde me dat we niet naar mijn huis zouden gaan maar naar een groepje vrienden van haar en we waren er zelfs al bijna!
Na met z'n tweeën de handrem te hebben aangetrokken, verlieten we de wagen op een andere manier dan ik tot dan toe gewend was. Om ons eerdere intieme moment kracht bij te zetten, stond ze erop om de auto te verlaten aan elkaars kant van de wagen. Zij bovenlangs, ik onder. Dat dit een nieuw intiem moment zou gaan creëren betwijfelde ik voor geen moment, dat ze dit enorm bewust zou doen, verbaasde me wel. Van de zoen op mijn kin genoot ik nog het meest.
We sloten ons aan bij een groepje mensen dat zich op de parking van de Delhaize had verzameld in een kringetje. Blijkbaar was er een verhit gesprek aan de gang. Na een paar Engelstalige uitspraken van de kringmensen mengde Kathy zich in het gesprek door keihard "The hills are alive, with the sound of music." te zingen. Een paar vrouwen keken haar geamuseerd, maar toch jaloers aan. Kathy stapte nu naar voren en het leek er nu op dat ze samen met een paar anderen de boventoon van het gesprek zou gaan voeren. Mijn mond was tot nu toe nog redelijk gesloten geweest maar viel nu toch open.
Wat volgde was nog een dikke anderhalf uur heen en weer gepraat en gezang en op het moment dat Kathy op haar knieën zakte, met een wat mollige bankbediende op haar schoot, schoot ik vol. Dit was nog mooier dan de film zelf. Kathy's schreeuw van ongeloof, wanhoop en intens verdriet was echter dan die van Ewan McGreggor. De bankbediende stierf en het kwijl uit zijn mond liep via een paardebloem netjes in de voeg en vereeuwigde zich daar als deel van de Delhaize-parking.
Wat dit was, was duidelijk. Dit was Moulin Rouge! Maar zo goed, zo eerlijk, zo accuraat... zo overdonderend! Waarom dit was werd me later, onder het genot van een warme choco, uitgelegd door Pol, de oprichter van wat hij met stralende ogen "Spraakwakend" noemde.
Het idee was simpel, een groep ongeschoolde en werkloze acteurs, dichters en redenaars had elkaar gevonden in het bezig blijven met woorden.
Waar ik net getuige van was geweest, was een 'open avond', een kennismakingsavond voor eventueel nieuwe leden.
De groep had de afspraak om dagelijks bijeen te komen om een van te voren afgesproken stuk uit te spreken. Soms was het een aflevering van "Thuis", dan was het een hoofdstuk uit een boek van Mulisch, en zelfs webpagina's werden gezamenlijk gescandeerd.
Het maakte hun leven rijkelijk gevuld met weetjes, romantiek en poëzie. De regels waren duidelijk. De avond van te voren werd overlegd wat er de volgende avond zou gesproken worden. Was het een monoloog, dan leerde iedereen deze van buiten, was het een dialoog, dan nam je je voor welke rol je zou vervullen. De eerste die zijn mond open deed had de rol voor de rest van de avond, tenzij hij of zij haperde, dan was de eerste die er op sprong met de juiste tekst, de ster van dat moment, en de avond.
Het bleek Kathy's eerste avond te zijn en in het telefoontje werd haar lidmaatschap bevestigd, onder de voorwaarde dat ze zichzelf bewees. En dat deed ze.
Ik heb Kathy daarna niet meer gezien, ze kwam niet meer opdagen op het werk en ik begreep dat ze werkeloos moest zijn om haar partijen te kunnen blijven proclameren.
Heel af en toe zie ik ze ergens staan, op een plein, naast een fietsenstalling, of zelfs in een winkelcentrum. En dan ga ik altijd even luisteren. Blijkbaar is Kathy doorgebroken, ze staat er niet meer tussen. De bankbediende wel, Pol ook. Mijn ogen worden nog steeds vochtig als ik ze daar zo enthousiast zie staan. Ik val op zo'n avond dan ook altijd met tranen in mijn ogen in slaap, enkel en alleen door die ene zin: The woman I loved... Is dead.
The End.
Onderweg kreeg ze telefoon en heel handig wisselde ze steeds van hand, oor, versnellingspook en telefoon. Het sturen liet ze voorlopig even aan mij over. Ze werd plots erg enthousiast en begon me stralend aan te kijken met haar ogen die je alleen maar konden doen denken aan twee enorm mooie woorden: Lapis Lazuli.
Soms als ik haar aankijk denk ik aan 'Straaloogje' maar ze overtreft dit. Nu, rijdend naar mijn huis, waarvan ik maar al te goed wist hoe ik erheen moest sturen, gooide ze haar telefoon op de achterbank, legde haar handen op de mijne en nam zo heel erg lief eigenlijk het sturen weer van me over. Doordat ik een beetje een kramp kreeg omwille van mijn houding liet ik het stuur zachtjes los en kreeg ik een rood hoofd.
Ze keek me aan en zei me dat het toch wel even een intiem moment voor haar was geweest en legde haar rechterhand op mijn knie. Ze vertelde me dat we niet naar mijn huis zouden gaan maar naar een groepje vrienden van haar en we waren er zelfs al bijna!
Na met z'n tweeën de handrem te hebben aangetrokken, verlieten we de wagen op een andere manier dan ik tot dan toe gewend was. Om ons eerdere intieme moment kracht bij te zetten, stond ze erop om de auto te verlaten aan elkaars kant van de wagen. Zij bovenlangs, ik onder. Dat dit een nieuw intiem moment zou gaan creëren betwijfelde ik voor geen moment, dat ze dit enorm bewust zou doen, verbaasde me wel. Van de zoen op mijn kin genoot ik nog het meest.
We sloten ons aan bij een groepje mensen dat zich op de parking van de Delhaize had verzameld in een kringetje. Blijkbaar was er een verhit gesprek aan de gang. Na een paar Engelstalige uitspraken van de kringmensen mengde Kathy zich in het gesprek door keihard "The hills are alive, with the sound of music." te zingen. Een paar vrouwen keken haar geamuseerd, maar toch jaloers aan. Kathy stapte nu naar voren en het leek er nu op dat ze samen met een paar anderen de boventoon van het gesprek zou gaan voeren. Mijn mond was tot nu toe nog redelijk gesloten geweest maar viel nu toch open.
Wat volgde was nog een dikke anderhalf uur heen en weer gepraat en gezang en op het moment dat Kathy op haar knieën zakte, met een wat mollige bankbediende op haar schoot, schoot ik vol. Dit was nog mooier dan de film zelf. Kathy's schreeuw van ongeloof, wanhoop en intens verdriet was echter dan die van Ewan McGreggor. De bankbediende stierf en het kwijl uit zijn mond liep via een paardebloem netjes in de voeg en vereeuwigde zich daar als deel van de Delhaize-parking.
Wat dit was, was duidelijk. Dit was Moulin Rouge! Maar zo goed, zo eerlijk, zo accuraat... zo overdonderend! Waarom dit was werd me later, onder het genot van een warme choco, uitgelegd door Pol, de oprichter van wat hij met stralende ogen "Spraakwakend" noemde.
Het idee was simpel, een groep ongeschoolde en werkloze acteurs, dichters en redenaars had elkaar gevonden in het bezig blijven met woorden.
Waar ik net getuige van was geweest, was een 'open avond', een kennismakingsavond voor eventueel nieuwe leden.
De groep had de afspraak om dagelijks bijeen te komen om een van te voren afgesproken stuk uit te spreken. Soms was het een aflevering van "Thuis", dan was het een hoofdstuk uit een boek van Mulisch, en zelfs webpagina's werden gezamenlijk gescandeerd.
Het maakte hun leven rijkelijk gevuld met weetjes, romantiek en poëzie. De regels waren duidelijk. De avond van te voren werd overlegd wat er de volgende avond zou gesproken worden. Was het een monoloog, dan leerde iedereen deze van buiten, was het een dialoog, dan nam je je voor welke rol je zou vervullen. De eerste die zijn mond open deed had de rol voor de rest van de avond, tenzij hij of zij haperde, dan was de eerste die er op sprong met de juiste tekst, de ster van dat moment, en de avond.
Het bleek Kathy's eerste avond te zijn en in het telefoontje werd haar lidmaatschap bevestigd, onder de voorwaarde dat ze zichzelf bewees. En dat deed ze.
Ik heb Kathy daarna niet meer gezien, ze kwam niet meer opdagen op het werk en ik begreep dat ze werkeloos moest zijn om haar partijen te kunnen blijven proclameren.
Heel af en toe zie ik ze ergens staan, op een plein, naast een fietsenstalling, of zelfs in een winkelcentrum. En dan ga ik altijd even luisteren. Blijkbaar is Kathy doorgebroken, ze staat er niet meer tussen. De bankbediende wel, Pol ook. Mijn ogen worden nog steeds vochtig als ik ze daar zo enthousiast zie staan. Ik val op zo'n avond dan ook altijd met tranen in mijn ogen in slaap, enkel en alleen door die ene zin: The woman I loved... Is dead.
The End.
dinsdag 27 januari 2009
Texas. Vrouw ontvangt e-mailbericht uit 1867
De 31-jarige Louise Sticker ontving een tijdje geleden een e-mail zonder afzender.
Het bericht zelf leek op de dagelijkse spam, (Een onleesbaar gecodeerd bericht) maar de afzender bleek niet geblokkeerd te kunnen worden.
De IT verantwoordelijke van het bedrijf zocht zich suf naar een oplossing maar zonder resultaat. Na een telefoontje naar de provider was nog niet veel meer duidelijk.
Men zou hen contacteren zodra er meer duidelijkheid was.
Drie maanden later kreeg de IT afdeling een bericht met de uitleg.
Blijkbaar was het huidige netwerk gebaseerd op een oud telefoonnetwerk. Het was wel steeds up to date gebracht, maar het gebouw waar het netwerk staat is al 150 jaar in gebruik door hetzelfde, zich steeds vernieuwende bedrijf.
Vóór het een internetbedrijfje werd, was het een lokaal telecommunicatiebedrijfje, met een klein netwerk dat door de lokale overheden werd gebruikt.
Wat men allang vergeten was is het feit dat ook dit netwerk was gebaseerd op een eerder systeem, namelijk een van telegraafpalen. Door nalatigheid werd bij vernieuwingen niet steeds alle apparatuur uit het gebouw verwijderd.
Tot drie maanden geleden dus.
De technische dienst kwam door een stroomstoring tot de ontdekking dat een van de oude relaiscondensators nog steeds stroom kreeg. Bij verwijdering van het relais kwam een oud pulssignaal vrij op het nieuwe netwerk dat zijn oorspronkelijke doel uiteraard niet vond, zijnde het politiecorps van Louisville, Texas.
Het dichtstbijzijnde alternatief was het e-mail adres van Louise Sticker.
Het wonderlijke bericht, oorspronkelijk dus gestuurd in 1867 was opgemaakt in Morsecode, waardoor het redelijk makkelijk om te vormen was naar het Engels:
Jesse James, dead 2000$ William Quantrill dead 1500$.
Het bericht zelf leek op de dagelijkse spam, (Een onleesbaar gecodeerd bericht) maar de afzender bleek niet geblokkeerd te kunnen worden.
De IT verantwoordelijke van het bedrijf zocht zich suf naar een oplossing maar zonder resultaat. Na een telefoontje naar de provider was nog niet veel meer duidelijk.
Men zou hen contacteren zodra er meer duidelijkheid was.
Drie maanden later kreeg de IT afdeling een bericht met de uitleg.
Blijkbaar was het huidige netwerk gebaseerd op een oud telefoonnetwerk. Het was wel steeds up to date gebracht, maar het gebouw waar het netwerk staat is al 150 jaar in gebruik door hetzelfde, zich steeds vernieuwende bedrijf.
Vóór het een internetbedrijfje werd, was het een lokaal telecommunicatiebedrijfje, met een klein netwerk dat door de lokale overheden werd gebruikt.
Wat men allang vergeten was is het feit dat ook dit netwerk was gebaseerd op een eerder systeem, namelijk een van telegraafpalen. Door nalatigheid werd bij vernieuwingen niet steeds alle apparatuur uit het gebouw verwijderd.
Tot drie maanden geleden dus.
De technische dienst kwam door een stroomstoring tot de ontdekking dat een van de oude relaiscondensators nog steeds stroom kreeg. Bij verwijdering van het relais kwam een oud pulssignaal vrij op het nieuwe netwerk dat zijn oorspronkelijke doel uiteraard niet vond, zijnde het politiecorps van Louisville, Texas.
Het dichtstbijzijnde alternatief was het e-mail adres van Louise Sticker.
Het wonderlijke bericht, oorspronkelijk dus gestuurd in 1867 was opgemaakt in Morsecode, waardoor het redelijk makkelijk om te vormen was naar het Engels:
Jesse James, dead 2000$ William Quantrill dead 1500$.
zaterdag 24 januari 2009
Faceboek van het leven.
Ik heb het verstandige besluit genomen om alleen vrienden aan mijn facebook-profiel toe te voegen die ik echt ken.
Tot een tijdje geleden.
Ik zag Op het profiel van Elisa Krijgsman de naam “Bill Maxwell” staan.
Nu zegt die naam je misschien niet meteen iets, maar dat was dus de Producer van Keith Green. Ik hoop dat die naam je wel wat zegt.
Op Bill z’n profiel vond ik zoals gehoopt Melody Green, wijlen Keith zijn vrouw.
Ik zag dat ik drie vrienden met haar gemeenschappelijk had en een daarvan is natuurlijk die Bill, een andere is Maartje, een vriendin van me in NL die volgens de dokters niet lang meer op aarde te leven heeft. Er is bij haar nu voor de derde keer kanker vastgesteld. Maartje is 20.
De derde vriend die ik met Melody gemeenschappelijk heb is George Verwer. George is oprichter van zendingsorganisatie “Operatie Mobilisatie”.
Ik wou eens kijken of het mogelijk was om meer vrienden dan George of Melody te hebben, tenminste op Facebook dan. George zit over de 3000 en Melody over de 4000. Een niet echt haalbaar doel dus. Ik vermoed wel dat ze beide niet de keuze maakten die ik maakte, die van alleen vrienden toe te voegen, die je ook werkelijk kent.
Stel dat Jezus een Facebook-account zou hebben, hoeveel toegevoegde vrienden zou hij dan hebben?
Ik denk dat hij een gigantisch aantal “Friend-Requests” zou uitsturen, en de vrienden die hij heeft zouden allemaal hun hele vriendenlijst een “Friend-Suggestion” Sturen om Hem te leren kennen. Maar hoeveel mensen zouden hem ook werkelijk accepteren als vriend?
En hoeveel mensen zouden hem “Ignoren”?
Tot een tijdje geleden.
Ik zag Op het profiel van Elisa Krijgsman de naam “Bill Maxwell” staan.
Nu zegt die naam je misschien niet meteen iets, maar dat was dus de Producer van Keith Green. Ik hoop dat die naam je wel wat zegt.
Op Bill z’n profiel vond ik zoals gehoopt Melody Green, wijlen Keith zijn vrouw.
Ik zag dat ik drie vrienden met haar gemeenschappelijk had en een daarvan is natuurlijk die Bill, een andere is Maartje, een vriendin van me in NL die volgens de dokters niet lang meer op aarde te leven heeft. Er is bij haar nu voor de derde keer kanker vastgesteld. Maartje is 20.
De derde vriend die ik met Melody gemeenschappelijk heb is George Verwer. George is oprichter van zendingsorganisatie “Operatie Mobilisatie”.
Ik wou eens kijken of het mogelijk was om meer vrienden dan George of Melody te hebben, tenminste op Facebook dan. George zit over de 3000 en Melody over de 4000. Een niet echt haalbaar doel dus. Ik vermoed wel dat ze beide niet de keuze maakten die ik maakte, die van alleen vrienden toe te voegen, die je ook werkelijk kent.
Stel dat Jezus een Facebook-account zou hebben, hoeveel toegevoegde vrienden zou hij dan hebben?
Ik denk dat hij een gigantisch aantal “Friend-Requests” zou uitsturen, en de vrienden die hij heeft zouden allemaal hun hele vriendenlijst een “Friend-Suggestion” Sturen om Hem te leren kennen. Maar hoeveel mensen zouden hem ook werkelijk accepteren als vriend?
En hoeveel mensen zouden hem “Ignoren”?
zondag 18 januari 2009
Ik, nee, eerst jij, dan ik.
Zwarte lippen,
Ze bewegen van hun midden naar beneden, naar boven.
Ze spreken hun geheimen in donkere en niet te vinden plaatsen.
Zou er een maan zijn om hun te beschijnen, ze durfde niet.
Hoofden die vallen, gewetens die rollen.
Bezwijken voor de macht van mensen met onmacht.
Jaloerse gesprekken uit onverbroken trouwe zieligheid.
Val! Oh, ja, val in onwetendheid van vuile oneerlijkheid.
Wentel jezelf door kuilen en gaten.
Sprokkel jezelf bij elkaar.
Vergeet nu die onzin en vecht tegen onheid.
Volg je gedachten en haper waar nodig.
Jezelf zijn is nooit zo verschillig geweest.
En wees mooi.
Nee, wees.
Ze bewegen van hun midden naar beneden, naar boven.
Ze spreken hun geheimen in donkere en niet te vinden plaatsen.
Zou er een maan zijn om hun te beschijnen, ze durfde niet.
Hoofden die vallen, gewetens die rollen.
Bezwijken voor de macht van mensen met onmacht.
Jaloerse gesprekken uit onverbroken trouwe zieligheid.
Val! Oh, ja, val in onwetendheid van vuile oneerlijkheid.
Wentel jezelf door kuilen en gaten.
Sprokkel jezelf bij elkaar.
Vergeet nu die onzin en vecht tegen onheid.
Volg je gedachten en haper waar nodig.
Jezelf zijn is nooit zo verschillig geweest.
En wees mooi.
Nee, wees.
woensdag 7 januari 2009
D mineur.
Kamerraden werden nooit zo sereen gehouden als bij ons,
We bespraken weinig maar dachten vooral hetzelfde.
En dat denken doet alles dood.
Doden om een reden is nog steeds nutteloos.
Doen moesten we doen, maar daar kwam weinig van.
Tussen doen en doden rust slechts een D.
Dat is een mooi akkoord en ik kan het spelen, ook spellen.
Toch is geen doch teniet gedaan door die ene letter.
Daarom zwijg ik dus maar over daden en spreek ik des te meer over de dingen in mijn hoofd.
Die zijn in de zin niet te vertrouwen.
Breng het me, laat het me proeven!
Of laat me en begrijp zo, zonder gepraat.
We bespraken weinig maar dachten vooral hetzelfde.
En dat denken doet alles dood.
Doden om een reden is nog steeds nutteloos.
Doen moesten we doen, maar daar kwam weinig van.
Tussen doen en doden rust slechts een D.
Dat is een mooi akkoord en ik kan het spelen, ook spellen.
Toch is geen doch teniet gedaan door die ene letter.
Daarom zwijg ik dus maar over daden en spreek ik des te meer over de dingen in mijn hoofd.
Die zijn in de zin niet te vertrouwen.
Breng het me, laat het me proeven!
Of laat me en begrijp zo, zonder gepraat.
donderdag 4 december 2008
Globaal.
Hangend aan de ronde boog, die aangeeft waar de aarde stopt.
Kriebel ik even aan mijn okselstreek en zie,
dat holtes van een arm of berg,
niet echt verschillen maar vervellen.
Een appelsien of een ringvingernagel,
te snijden met een mes uit zak.
Groeien beide soms te ver.
Maar als je alles goed kan timen,
Pel je met je nagel sien.
Mocht ik lopen over die boog,
en tot aan het schroefje raken.
Ik schop er tegen, weg die vijs.
Rond en rond zou d'aarde draaien,
niet als nu, maar met meer verf.
woensdag 26 november 2008
Groen Grijs
De windmolen draait in mijn hoofd om te waaien.
Waaien en weg, met al dat gedenk.
De windmolen speelt met mijn voet en garnalen.
Een schijfje citroen, wat ui en wat groen.
De windmolen hoeft nu niet lang meer te draaien.
Hij heeft al genoeg aan een heldere zon.
De windmolen's wieken bedekt, vol met ruitjes.
Al waait het soms niet, de zon maakt hem blij.
De windmolen heeft nu zijn ziel toch verloren.
Geen molenaar plet nog een korrel bij hem.
De windmolen is nu toch wel erg ver gevaren.
Hij wekt alles op, en staat alles af.
De windmolen waar mijn vader vaak langsliep.
Die wordt nog gebruikt, slechts als nostalgie.
De windmolen draait in mijn hoofd om te waaien.
Waaien en weg, met al dat gedenk.
Waaien en weg, met al dat gedenk.
De windmolen speelt met mijn voet en garnalen.
Een schijfje citroen, wat ui en wat groen.
De windmolen hoeft nu niet lang meer te draaien.
Hij heeft al genoeg aan een heldere zon.
De windmolen's wieken bedekt, vol met ruitjes.
Al waait het soms niet, de zon maakt hem blij.
De windmolen heeft nu zijn ziel toch verloren.
Geen molenaar plet nog een korrel bij hem.
De windmolen is nu toch wel erg ver gevaren.
Hij wekt alles op, en staat alles af.
De windmolen waar mijn vader vaak langsliep.
Die wordt nog gebruikt, slechts als nostalgie.
De windmolen draait in mijn hoofd om te waaien.
Waaien en weg, met al dat gedenk.
donderdag 13 november 2008
You were talking in my sleep.
Dichter dichten dan de dichter,
dan dicht een dichter openingen?
Nee, dan dicht een dichter dichterbij.
Dichterbij.
Korterbij.
Dichterij.
Nichterij?
Je praatte in mijn slaap.
Je bent zo dicht bij mij,
dat je niet in je eigen slaap praat,
maar in die van mij.
dan dicht een dichter openingen?
Nee, dan dicht een dichter dichterbij.
Dichterbij.
Korterbij.
Dichterij.
Nichterij?
Je praatte in mijn slaap.
Je bent zo dicht bij mij,
dat je niet in je eigen slaap praat,
maar in die van mij.
donderdag 6 november 2008
Meisje.
Als een roos zich zou kunnen moeien met zijn vochtigheidsgraad.Als een roos zich zou kunnen moeien met zijn prikbaarheidsfactor.
Als een roos zich zou kunnen moeien met zijn steelgehalte.
Als een roos zich zou kunnen moeien met zijn aangenaamheid.
Dan nog zou een roos niet kunnen bloeien zonder regen.
En ook zou ze niet kunnen overtuigen van liefde.
Alsnog zou een roos dames charmeren.
En prikt zij enkel die haar raken.
Maar een roos zou geen roos zijn zonder te verwelken.
En geen token van liefde kan zij tonen zonder echt.
Een roos is een roos, almaar dieper.
En toch kan een roos niet worden overtroffen door verdriet.
zondag 2 november 2008
Kobena 18!
Aangezien de hele aardbol aan het opwarmen is, en we er weinig aan kunnen doen, zijn de gevolgen zoals geweten ondenkbaar. Afrika is Afrika niet meer. De seizoenen staan op hun verhitte kop en de zon doet zijn vurige goesting. Voor ons vlamingen valt het allemaal best mee, maar mijn vriend Kobena heeft het moeilijker. Hij leeft al net zo lang op deze pocherende aarde als ik, alleen is hij op dinsdag geboren en ik op woensdag. Jaa, inderdaad, hij leeft dus een dag langer! Toch is Kobena maar 9 lentes jong. De veranderingen van het klimaat hebben hem geen goed gedaan. De arme jongen heeft zoveel potentie en niemand kan of mag iets met hem aanvangen omdat hij minderjarig is.
Door verschillende ontwikkelingsorganisaties heeft Irene Vleugels, Rotselaar, een passie voor Afrika ontwikkeld. Tijdens een van haar reizen ontmoette ze Kobena en vernam de droeve feiten over zijn veel te jonge uitgerekte leventje. Ze belde me met een bezwaarde stem op en vertelde me over de jonge, en toch zo oude Kobena.
Doordat ik vreemd genoeg blijkbaar een redelijk rijke vriendenkring heb, had ik al snel genoeg geld bij elkaar om Kobena in Maart 2008 naar Belgie te halen. De jongen is meteen een stuk volwassener geworden. De eerste stap van ons project, “Kobena 18”
was gezet! Op deze blog zullen Irene en ik u regelmatig op de hoogte houden van de ontwikkelingen in Kobena’s leven.
Wilt u aan ons denken op financieel vlak? Hoe vaker Kobena naar Belgie kan komen in de lente, hoe eerder wij hem kunnen afhelpen van zijn onvrijwillige jeugd.
Alvast bedankt!
Johan Menheere en Irene Vleugels.
Door verschillende ontwikkelingsorganisaties heeft Irene Vleugels, Rotselaar, een passie voor Afrika ontwikkeld. Tijdens een van haar reizen ontmoette ze Kobena en vernam de droeve feiten over zijn veel te jonge uitgerekte leventje. Ze belde me met een bezwaarde stem op en vertelde me over de jonge, en toch zo oude Kobena.
Doordat ik vreemd genoeg blijkbaar een redelijk rijke vriendenkring heb, had ik al snel genoeg geld bij elkaar om Kobena in Maart 2008 naar Belgie te halen. De jongen is meteen een stuk volwassener geworden. De eerste stap van ons project, “Kobena 18”
was gezet! Op deze blog zullen Irene en ik u regelmatig op de hoogte houden van de ontwikkelingen in Kobena’s leven.
Wilt u aan ons denken op financieel vlak? Hoe vaker Kobena naar Belgie kan komen in de lente, hoe eerder wij hem kunnen afhelpen van zijn onvrijwillige jeugd.
Alvast bedankt!
Johan Menheere en Irene Vleugels.
Rode vleugeltjes.
Als je met een heel klein mesje, of als je er een zou hebben, een scalpel, zou durven snijden in het gevreesde beest, zou je ze ontdekken.
Een klein sneetje maar, niet langer dan 3 centimeter. En ik vermoed dat het niet eens zo diep hoeft te zijn. Misschien zou je ze er dan uit kunnen pulken, met een klein stokje ofzo.
En dan... Dan zie je dat er nog eentje leeft! Je kijkt een beetje verbaasd, een beetje paniekerig en een beetje in de lach schietend om je heen of er iemand is die je kan helpen. Of zelfs gewoon maar iemand aan wie je dit vrolijke feit kan meedelen.
Teleurgesteld omdat er niemand is om je vreugde te delen of je hoop op hulp op te bouwen, verander je van instelling! Hoe dan ook, deze zal het halen!
Je pakt het ondertussen gevonden kleine stokje en begint te pulken! Hiermee rijt je per ongeluk een van de dode beestjes zijn vleugeltje in twee, maar dit stopt je missie niet. Weg met het pus, de pootjes en de vleugeltjes van de niet langer-er toe doende- dooie beestjes.
Priegelen is ook een woord dat je zou kunnen gebruiken en dat doe je dan ook!
Langzaam krijg je het beestje los en plots heeft ze het zelf ook door en ze vliegt vrolijk genietend, zich niets herrinerend weg. Ondankbaar kun je het nauwelijks noemen. Wat weet zo'n beestje nou?
Je bent blij dat je kon helpen en gaat weer achter je laptop zitten.
Stiekem verander je je nickname op msn in "reggae-kotgenoot treft vleesetend plantje gestorven aan na overdosis lieveheersbeestjes"
Voor Irene
Een klein sneetje maar, niet langer dan 3 centimeter. En ik vermoed dat het niet eens zo diep hoeft te zijn. Misschien zou je ze er dan uit kunnen pulken, met een klein stokje ofzo.
En dan... Dan zie je dat er nog eentje leeft! Je kijkt een beetje verbaasd, een beetje paniekerig en een beetje in de lach schietend om je heen of er iemand is die je kan helpen. Of zelfs gewoon maar iemand aan wie je dit vrolijke feit kan meedelen.
Teleurgesteld omdat er niemand is om je vreugde te delen of je hoop op hulp op te bouwen, verander je van instelling! Hoe dan ook, deze zal het halen!
Je pakt het ondertussen gevonden kleine stokje en begint te pulken! Hiermee rijt je per ongeluk een van de dode beestjes zijn vleugeltje in twee, maar dit stopt je missie niet. Weg met het pus, de pootjes en de vleugeltjes van de niet langer-er toe doende- dooie beestjes.
Priegelen is ook een woord dat je zou kunnen gebruiken en dat doe je dan ook!
Langzaam krijg je het beestje los en plots heeft ze het zelf ook door en ze vliegt vrolijk genietend, zich niets herrinerend weg. Ondankbaar kun je het nauwelijks noemen. Wat weet zo'n beestje nou?
Je bent blij dat je kon helpen en gaat weer achter je laptop zitten.
Stiekem verander je je nickname op msn in "reggae-kotgenoot treft vleesetend plantje gestorven aan na overdosis lieveheersbeestjes"
Voor Irene
woensdag 29 oktober 2008
Benidorm?
Vierentwintig plastic zakjes wiegden heen en weer op het ritme van de slechte wegen in Spanje. Het is drie uur ’s nachts en het geluid van de aftandse autocar werd alleen overschreden door het eindeloze gesnurk van vierentwintig bejaarden. Bij nader onderzoek zouden er hoogstwaarschijnlijk veertien kunstgebitten in terug te vinden zijn. Gore bejaarden. Die zakjes waren oorspronkelijk bedoeld als kotszakjes voor als een van de ziekelijke oudjes niet langer de beukende golven van misselijkheid op zijn gestel kon verdragen. Door de pure hoogmoed die er bij deze etterende zakken versleten bot en veel te dik bloed al jaren ingewreven zat, zou geen een van hen dit zakje als dusdanig beschrijven. Toegeven dat ze niet meer rond en gezond zijn, dat ze eigenlijk te ziek en inderdaad, nogmaals, goor zijn, zou geen van hen ooit doen. Zij waren gezond. Daarom gebruikten ze deze zakjes voor andere doeleinden, zoals het opbergen van hun bril, het verstoppen van hun flacon met medicijn en het verzamelen van fruitschillen die ze thuis op de composthoop zouden gooien. Echte spaanse sinaasappelschillen op hun eigen vlaamse composthoop zou hun weeral een gevoel van rijkdom geven. Achterlijk gespuis. Doordat ze vier weken veel te vet hadden gegeten en daardoor hun magen vervuild en verzwakt hadden, kon geen van hen de terugreis naar Zaventem aan. Zodra de lichten uit gingen, ging ook het fatsoen weg. Een voor een kotsten ze de laatste vette gebakken vis uit in het daar toch wel voor voorziene zakje. De vis werd netjes genapeerd met een zurig sausje van Sangria en gal. Door de hoeveelheid Sangria naar de hoge kant toe te doseren, waren de meesten zat genoeg om hun gebit dus mee uit te kotsen. Dit nestelde zich dan proper naast de Armani brillenkoker, om deze te voorzien van de nodige krasjes naast de bijpassende vetvlekken.
dinsdag 28 oktober 2008
Kopla
Kalups hoppa der fuinte
kalem opjuin dra soli
hoggo itti ner doistop
kwadoerem klopsiliu
Bradaarts!
kalem opjuin dra soli
hoggo itti ner doistop
kwadoerem klopsiliu
Bradaarts!
zaterdag 25 oktober 2008
Maagden.
Toetsen van zijn laptop waren andere.
Aargh, toetsen bleven, of bleef, een vreemd woord voor haar. De druk en de hartkloppingen... Niet zoals ze over hem dacht. Hij was zoveel straten meer dan zij ooit bewandelde. Oh als hij maar zo kon smaken als zij, dan... dan waren ze eenzelfde smaak, nee, dan smaakten ze zoals elkaar!
Wandelen deed ze, om hem te vermoedigen. Hem zover krijgen dat hij haar zou vragen. Zij om hem vragen zou nu niet passen, niet nooit, want ooit zou dat wel eens kunnen. Maar nu niet, zeker nu niet.
Verliefd als ze was hield ze van hem. Echt dichtbij kon ze hem niet hielden, daarvoor waren er teveel onzekerheden van harentwege. Nochthans was er geen reden om zo afstandelijk te doen. Dichtbij waren ze al een tijd. Maar daar lag haar probleem. Stond het? Lag het? Hoedanook, ze kon geen uiting geven aan haar kriebels. Hij was ridder en zij maar een tweevoudige dienstmaagd.
Maagd, dat woord was ze trots op en toch verwijderde het haar van haar gemaal. De gemaal die dat nog niet was kon ze dat niet kwalijk nemen. Ze had hem er om lief.
Een rechtschapen man in de bloei van zijn nu toch wel ouder wordende leven. Daar gaf ze niks om. Leeftijd, dat beschreef alleen maar in een woord dat ieder mens een bepaalde tijd heeft om te leven. Trouw was ze al jaren. Hij ook, alleen zonder besef.
Na zijn "Ja-woord" dook ze onder in heimelijke liefde die ze verbond met haar openlijke gevoelens. Het volk wist van hun liefde voor elkaar, maar het extra gevoel hield ze verborgen, om het dan te tonen aan hem, nadat hij moe en toch rusteloos thuis kwam.
Ze hielden van elkaar, maar tot zover dat ze smaakten zoals elkaar en toch roken als een ander.
Aargh, toetsen bleven, of bleef, een vreemd woord voor haar. De druk en de hartkloppingen... Niet zoals ze over hem dacht. Hij was zoveel straten meer dan zij ooit bewandelde. Oh als hij maar zo kon smaken als zij, dan... dan waren ze eenzelfde smaak, nee, dan smaakten ze zoals elkaar!
Wandelen deed ze, om hem te vermoedigen. Hem zover krijgen dat hij haar zou vragen. Zij om hem vragen zou nu niet passen, niet nooit, want ooit zou dat wel eens kunnen. Maar nu niet, zeker nu niet.
Verliefd als ze was hield ze van hem. Echt dichtbij kon ze hem niet hielden, daarvoor waren er teveel onzekerheden van harentwege. Nochthans was er geen reden om zo afstandelijk te doen. Dichtbij waren ze al een tijd. Maar daar lag haar probleem. Stond het? Lag het? Hoedanook, ze kon geen uiting geven aan haar kriebels. Hij was ridder en zij maar een tweevoudige dienstmaagd.
Maagd, dat woord was ze trots op en toch verwijderde het haar van haar gemaal. De gemaal die dat nog niet was kon ze dat niet kwalijk nemen. Ze had hem er om lief.
Een rechtschapen man in de bloei van zijn nu toch wel ouder wordende leven. Daar gaf ze niks om. Leeftijd, dat beschreef alleen maar in een woord dat ieder mens een bepaalde tijd heeft om te leven. Trouw was ze al jaren. Hij ook, alleen zonder besef.
Na zijn "Ja-woord" dook ze onder in heimelijke liefde die ze verbond met haar openlijke gevoelens. Het volk wist van hun liefde voor elkaar, maar het extra gevoel hield ze verborgen, om het dan te tonen aan hem, nadat hij moe en toch rusteloos thuis kwam.
Ze hielden van elkaar, maar tot zover dat ze smaakten zoals elkaar en toch roken als een ander.
zaterdag 18 oktober 2008
Een maand later
Hier zat ik, weer geen gedachten om aan te denken. Geen vrienden om mee om te gaan en geen huiswerk dat gemaakt moest worden. Ik was dertig en zat gelukkig niet meer op school. Laat staan dat ik gelukkig was, het kon erger. Misschien moest ik eens iemand vragen hoe dat precies werkt zo, dat gelukkig zijn. Je gaat meestal op zoek naar een dame die dan heel leuk met jou samen dingen gaat doen die de moeite waard zijn van het doen. Anders kan je ook een hoop vrienden uitnodigen die dan flessen wijn meebrengen in de hoop dat ze goeie smaak hebben. Of die vrienden goeie smaak hebben ligt eigenlijk een beetje aan mezelf omdat ik hen gekozen heb. Neem nu een vriend die niet weet dat hij een vriend is. Die zal nooit een echt hele goeie wijn meenemen omdat hij geen indruk wil maken en ook wil hij zijn vriendschap niet bevestigen. Het enige doel was alcohol meenemen zodat hij beleefd overkwam. Het woor beleefd is een raar woord. Het idee van de mens wil iemand beschrijven die de dingen doet zoals ze horen terwijl het woord iemand wil beschrijven die de dingen doet zoals ze zijn. Het woord beleefd betekent ook dat er een bepaalde ervaring vereist is om dit te kunnen zijn. De meeste beleefde mensen ontbreken dit door hun veel te benauwde kijk op leven. Overigens zijn beleefde mensen meestal netjes en goedgeschikt. Terwijl mensen die echt vanalles beleefd hebben zich al lang niet meer druk maken om hun buitenkant. Ik zou me kunnen afvragen of u niet denkt dat ik me vergis met het woord doorleefd. Geenszins! Doorleefde mensen zijn mensen die door het leven zijn gegaan. Als wat vraagt u? Neen, niet als wat! Ze zijn door het leven gegaan! En is het niet doorleeft? Weeral neen! Het is beleefd en zo zie je maar, blijkbaar toch gedachten.
vrijdag 19 september 2008
Verdrocht.
Andere gevoelens dan deze komen vaker terug.
Waarom? Denkend aan mijn verleden heeft die vraag niet veel zin.
Gedurende weken zal mijn hoofd zich rechthouden alvorens te buigen van verdriet.
Maanden zijn niet goed genoeg om dit verdriet te torsen.
Duidelijke tekenen van afgunst en jaloezie.
Ongewaardeerde tranen die vloeien door mijn baard, helpen niet.
Balkende paarden, teneergedaan door ezels in een midlife-crisis.
Ik voel me geliefd door jou, ook al begrijp je deze bedenksels maar al te goed.
Waarom? Denkend aan mijn verleden heeft die vraag niet veel zin.
Gedurende weken zal mijn hoofd zich rechthouden alvorens te buigen van verdriet.
Maanden zijn niet goed genoeg om dit verdriet te torsen.
Duidelijke tekenen van afgunst en jaloezie.
Ongewaardeerde tranen die vloeien door mijn baard, helpen niet.
Balkende paarden, teneergedaan door ezels in een midlife-crisis.
Ik voel me geliefd door jou, ook al begrijp je deze bedenksels maar al te goed.
donderdag 11 september 2008
LHC
Ogen open, bril op slot. Mijn avond kan niet meer stuk.
Aangeven waar een briljante geest het moet overnemen zou ik alleen kunnen als ik bescheiden was.
Onverklarend auto's stelen in het midden van een droom heeft me ook wel eens zo laten denken. Maar nooit langer dan één nacht.
Het komt waarschijnlijk door al die stickers tegenwoordig. Natuurlijk weet ik ook wel dat stickers een hit waren in de eighties, maar daar gaat het nou juist om! In die tijd kleefde niemand een zelfklever op zijn nieuwe wagen.
De nieuwe wagens van toen zijn in deze werkelijkheid oude wrakken waar niemand om geeft. Niemand, behalve armoezaaiers. En laat dat nu juist de groep zijn die zich verlekkert op rommelmarkten en andere marginale bijeenkomsten in de klevers van zichzelf! De stickers. Juist doordat de wagens van de jaren tachtig vandaag oud en "niet zo veel waard" zijn, zijn ze een makkelijke verblijfplaats voor plakkers. Ik zag net nog een VW busje rijden met 3 touring stickers, 5 Walibi's, 6 verschillende vervelende slogans, één Gotcha sticker en er stond in 9 lettertypes "No Fear" op de achterruit.
Dat noem ik vervelend! Stom zelfs... Maar neem nu het woord "stom".
Heerlijk woord. Beschrijft ongeveer de helft van je leven.
Stom zou ik zijn als ik geloofde in een Big Bang Theorie en me dan ging bezighouden met het nabootsen ervan. Let wel, ik zeg niet dat je als gelover van de Big Bang Theorie stom bent. Als dat nu eens waar is en ik geloof dat... Geloof ik dan ook niet dat het nabootsen ervan zou kunnen leiden tot een andere willekeurige reactie?
Dat zou kunnen inhouden dat ik de mens opnieuw maak, in zijn oorspronkelijke vorm. De worm, de vis, de alligator, de krokodil, het zwijn, de koe, de aap, de mens! Maar natuurlijk zal zo’n evolutie dit keer niet op dezelfde manier verlopen als zoveel jaar terug. We hebben de aardbol intussen zodanig uitgeput van natuurlijke bronnen, zodanig vies gemaakt met al onze niet verwerkbare maaksels, zodanig bevolkt met niet-gehoorzame schepsels, dat een dergelijke evolutie in deze tijd ondenkbaar is!
Wat kan er dan gebeuren? Een nieuw ras mensen dat zich in tien jaar ontwikkelt van worm tot mens? Dit nieuwe ras zou wel eens minder opgevoed dan wij kunnen zijn... Oer-mens versus nu-mens.
Wie overleeft? De slimme luie of de sterke botte?
Of erger? Door de veranderde omstandigheden kan er een ander soort evolutie plaatsvinden. De evolutie neemt ons een stap verder mee. Een soort die net iets intelligenter is dan wij. Pief paf poef, wij zijn de koe en de Matrix is een vuil soort nieuwe realiteit.
Staat allemaal niet in de bijbel hoor, maar ja, die deeltjesversneller ook niet.
Het is trouwens best een schattig woord.
Deeltjesversneller.
Ogen open, bril op slot.
Aangeven waar een briljante geest het moet overnemen zou ik alleen kunnen als ik bescheiden was.
Onverklarend auto's stelen in het midden van een droom heeft me ook wel eens zo laten denken. Maar nooit langer dan één nacht.
Het komt waarschijnlijk door al die stickers tegenwoordig. Natuurlijk weet ik ook wel dat stickers een hit waren in de eighties, maar daar gaat het nou juist om! In die tijd kleefde niemand een zelfklever op zijn nieuwe wagen.
De nieuwe wagens van toen zijn in deze werkelijkheid oude wrakken waar niemand om geeft. Niemand, behalve armoezaaiers. En laat dat nu juist de groep zijn die zich verlekkert op rommelmarkten en andere marginale bijeenkomsten in de klevers van zichzelf! De stickers. Juist doordat de wagens van de jaren tachtig vandaag oud en "niet zo veel waard" zijn, zijn ze een makkelijke verblijfplaats voor plakkers. Ik zag net nog een VW busje rijden met 3 touring stickers, 5 Walibi's, 6 verschillende vervelende slogans, één Gotcha sticker en er stond in 9 lettertypes "No Fear" op de achterruit.
Dat noem ik vervelend! Stom zelfs... Maar neem nu het woord "stom".
Heerlijk woord. Beschrijft ongeveer de helft van je leven.
Stom zou ik zijn als ik geloofde in een Big Bang Theorie en me dan ging bezighouden met het nabootsen ervan. Let wel, ik zeg niet dat je als gelover van de Big Bang Theorie stom bent. Als dat nu eens waar is en ik geloof dat... Geloof ik dan ook niet dat het nabootsen ervan zou kunnen leiden tot een andere willekeurige reactie?
Dat zou kunnen inhouden dat ik de mens opnieuw maak, in zijn oorspronkelijke vorm. De worm, de vis, de alligator, de krokodil, het zwijn, de koe, de aap, de mens! Maar natuurlijk zal zo’n evolutie dit keer niet op dezelfde manier verlopen als zoveel jaar terug. We hebben de aardbol intussen zodanig uitgeput van natuurlijke bronnen, zodanig vies gemaakt met al onze niet verwerkbare maaksels, zodanig bevolkt met niet-gehoorzame schepsels, dat een dergelijke evolutie in deze tijd ondenkbaar is!
Wat kan er dan gebeuren? Een nieuw ras mensen dat zich in tien jaar ontwikkelt van worm tot mens? Dit nieuwe ras zou wel eens minder opgevoed dan wij kunnen zijn... Oer-mens versus nu-mens.
Wie overleeft? De slimme luie of de sterke botte?
Of erger? Door de veranderde omstandigheden kan er een ander soort evolutie plaatsvinden. De evolutie neemt ons een stap verder mee. Een soort die net iets intelligenter is dan wij. Pief paf poef, wij zijn de koe en de Matrix is een vuil soort nieuwe realiteit.
Staat allemaal niet in de bijbel hoor, maar ja, die deeltjesversneller ook niet.
Het is trouwens best een schattig woord.
Deeltjesversneller.
Ogen open, bril op slot.
dinsdag 19 augustus 2008
donderdag 7 augustus 2008
Vankweel.
Als azijn werd verbrouwen tot iets zoets,
Ik zou het drinken, dagenlang door.
Honing zou verworden tot het zout,
Bijen en ik vlochten samen.
Wilde rozen in amper verdriet,
Kraters van mislukte liefde, tijd vervliegt ongewoon.
Graag vertellen over daden van onwil,
Verzeden gedonkers met onbloem van kraal.
Ik zou het drinken, dagenlang door.
Honing zou verworden tot het zout,
Bijen en ik vlochten samen.
Wilde rozen in amper verdriet,
Kraters van mislukte liefde, tijd vervliegt ongewoon.
Graag vertellen over daden van onwil,
Verzeden gedonkers met onbloem van kraal.
dinsdag 22 juli 2008
Gevonden in de achterkant van mijn hoofd...
Ik zag net het einde van de Truman show op Vt4...
Ik schreef daar eens een epiloog over...
Enjoy!
Het gevoeltje.
Truman Burbank is echt. De rest niet.
Zijn leven speelt zich af in een wereld waarin een hele stad is nagebouwd voor een real-life soap. Alle 'bewoners' zijn acteurs behalve één iemand: Truman Burbank de hoofdrolspeler van de 'show'. Hij is er als enige niet van op de hoogte dat hij in een virtuele, The Matrix-achtige wereld leeft omdat hij als kind is 'geadopteerd' door het bedrijf dat de film exploiteert. In de film ontdekt hij langzaam dat zijn leven een geregisseerde farce is. Uiteindelijk ontsnapt hij uit de handen van zijn geestelijk 'vader' Christof en trekt hij de wijde wereld in.
(Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Truman_Show)
Deze man, Truman, komt er achter dat bij hem gebeurt waar iedereen voor vreest…
Niks is echt.
Alle dingen die hem van jongs af aan zijn meegegeven blijken nep, lucht.
Ik probeer mijn gevoel neer te zetten door me te vergelijken met deze film, het lukt niet goed. Stel je voor dat je deze man bent…
Komaan, je wereld stort in!
Je pakt een bijl en slaat ieder levend wezen op je weg in drie stukken, het ene al groter dan het andere. Je zakt neer op je knieën op de grond en huilt, je huilt drie dagen tot je tranen je verdriet niet meer kunnen vertalen.
Je hoofd ontploft en je kan nergens heen, je bent een freak voor de rest van je leven en eindigt in een instelling waar je waarschijnlijk nog steeds gefilmd wordt.
De kijkcijfers dalen langzaam tot de show uiteindelijk uit de ether gaat en niemand huilt om jou, mensen vinden je flauw.
Je wil je verdriet veranderen in wraakgevoelens maar je hebt geen klep, geen uitgang, je weet niet meer wat gevoelens zijn want je gooide alles uit je hoofd nadat je het ontdekte.
Alles behalve de herinnering.
Het weten dat geluk bestond, dat het iets was waar je blij van werd.
Je weet niet meer wat blij zijn is. Je gaat niet meer naar de wc voor je behoefte, je laat het lopen, de vieze vlekken in je overall zijn nu deel van wat jij je nieuwe gevoel noemt.
Je kan het niet noemen want je praat met niemand.
Je hoofd schreeuwt om vulling, het wordt gek zonder gedachten, elke avond leegt het zich om de volgende ochtend te vergaan van angst.
Angst is terug? Herkenbaar breek je het weer af en je sterft die avond weer de gedachtedood.
Jaren leef je in deze onplaatsbare hel, je experimenteert met de onnoembare dingen die door je hoofd zweven. Je blijkt beter in staat je hoofd te controleren dan je ooit had gehoopt.
Hoop? Je plaatst het in de hoek van het blij.
Mogelijkheden te veel, als je hoop krijgt bij een nieuwe gedachte die je niet durft denken, sluit je die ’s avonds weer af.
De volgende dag creëer je dezelfde gedachte en vervang je hoop door die angst.
Het werkt! Je bent opnieuw baas in je lichaam en je geniet ervan.
Genot, geen probleem, voorlopig naast blij en hoop.
De interesse naar de andere, meer duistere dingen die je nu iets bewuster toch maar gevoelens gaat noemen is echter groter dan die van genot, blij en hoop. Elke avond beleef je angst in zijn diepste en ver weggestopte geheel. Angstaanjagend wordt je doel, je probeert het te zijn tegen jezelf. Het lukt en je breekt bijna weer kapot. De volgende dag besluit je te stoppen met angst.
Je neemt een nieuwe, die toch een bekende is. Pijn.
Eerst ga je aan de slag met de fysieke kant ervan maar je komt tot de conclusie dat het gevoel pijn intenser kan zijn dan met je lichaam alleen.
Je komt er achter dat je de meest exclusieve pijn kan opwekken door gebruik te maken van die hoop.
Je neemt blij en genot erbij, plezier is een vriend die je afslacht. Je bouwt maandenlang je hoop op, scheutig gietend met genot en veel blij.
Je kijkt nog even naar angst maar besluit die verslagen. Naast hoop creëer je twijfel en je zet de twee samen in een kamer in je hoofd. Je voedt de hoop nu met blije leugens en hoop slikt het allemaal gulzig op.
De twijfel geef je net genoeg aandacht om in leven te blijven als een waas die zich voortdurend buigt over hoop.
Dan sla je toe! Je trekt hoop weg en ziet wat er ligt: Niets! Het gat dat hoop achter liet begint zich langzaam maar zeker te vullen… Met, inderdaad, de lang verwachte pijn!
Je kneed de pijn met je harde handen. Handen die angst en hoop koesterden als erfgenamen van je schitterende onwetendheid. Je buit het uit, die pijn, je lijdt, je sluit af, je koestert en omarmt hem. Deze pijn was heerlijker dan de fysieke, dit gevoel was sterker dan die angst. Bijna besluit je om voor eeuwig in die pijn te blijven en plots is hij daar weer. Genot.
Teleurgesteld leg je pijn weer naast je neer als een boek dat je sluit. Je zweeft een paar maanden doorheen de sferen van angst, hoop, blij en dat zo verafschuwde genot. Je vertikt het om te breken en je gaat op zoek.
Er moet er nog een zijn, een die het wel is.
Ik schreef daar eens een epiloog over...
Enjoy!
Het gevoeltje.
Truman Burbank is echt. De rest niet.
Zijn leven speelt zich af in een wereld waarin een hele stad is nagebouwd voor een real-life soap. Alle 'bewoners' zijn acteurs behalve één iemand: Truman Burbank de hoofdrolspeler van de 'show'. Hij is er als enige niet van op de hoogte dat hij in een virtuele, The Matrix-achtige wereld leeft omdat hij als kind is 'geadopteerd' door het bedrijf dat de film exploiteert. In de film ontdekt hij langzaam dat zijn leven een geregisseerde farce is. Uiteindelijk ontsnapt hij uit de handen van zijn geestelijk 'vader' Christof en trekt hij de wijde wereld in.
(Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Truman_Show)
Deze man, Truman, komt er achter dat bij hem gebeurt waar iedereen voor vreest…
Niks is echt.
Alle dingen die hem van jongs af aan zijn meegegeven blijken nep, lucht.
Ik probeer mijn gevoel neer te zetten door me te vergelijken met deze film, het lukt niet goed. Stel je voor dat je deze man bent…
Komaan, je wereld stort in!
Je pakt een bijl en slaat ieder levend wezen op je weg in drie stukken, het ene al groter dan het andere. Je zakt neer op je knieën op de grond en huilt, je huilt drie dagen tot je tranen je verdriet niet meer kunnen vertalen.
Je hoofd ontploft en je kan nergens heen, je bent een freak voor de rest van je leven en eindigt in een instelling waar je waarschijnlijk nog steeds gefilmd wordt.
De kijkcijfers dalen langzaam tot de show uiteindelijk uit de ether gaat en niemand huilt om jou, mensen vinden je flauw.
Je wil je verdriet veranderen in wraakgevoelens maar je hebt geen klep, geen uitgang, je weet niet meer wat gevoelens zijn want je gooide alles uit je hoofd nadat je het ontdekte.
Alles behalve de herinnering.
Het weten dat geluk bestond, dat het iets was waar je blij van werd.
Je weet niet meer wat blij zijn is. Je gaat niet meer naar de wc voor je behoefte, je laat het lopen, de vieze vlekken in je overall zijn nu deel van wat jij je nieuwe gevoel noemt.
Je kan het niet noemen want je praat met niemand.
Je hoofd schreeuwt om vulling, het wordt gek zonder gedachten, elke avond leegt het zich om de volgende ochtend te vergaan van angst.
Angst is terug? Herkenbaar breek je het weer af en je sterft die avond weer de gedachtedood.
Jaren leef je in deze onplaatsbare hel, je experimenteert met de onnoembare dingen die door je hoofd zweven. Je blijkt beter in staat je hoofd te controleren dan je ooit had gehoopt.
Hoop? Je plaatst het in de hoek van het blij.
Mogelijkheden te veel, als je hoop krijgt bij een nieuwe gedachte die je niet durft denken, sluit je die ’s avonds weer af.
De volgende dag creëer je dezelfde gedachte en vervang je hoop door die angst.
Het werkt! Je bent opnieuw baas in je lichaam en je geniet ervan.
Genot, geen probleem, voorlopig naast blij en hoop.
De interesse naar de andere, meer duistere dingen die je nu iets bewuster toch maar gevoelens gaat noemen is echter groter dan die van genot, blij en hoop. Elke avond beleef je angst in zijn diepste en ver weggestopte geheel. Angstaanjagend wordt je doel, je probeert het te zijn tegen jezelf. Het lukt en je breekt bijna weer kapot. De volgende dag besluit je te stoppen met angst.
Je neemt een nieuwe, die toch een bekende is. Pijn.
Eerst ga je aan de slag met de fysieke kant ervan maar je komt tot de conclusie dat het gevoel pijn intenser kan zijn dan met je lichaam alleen.
Je komt er achter dat je de meest exclusieve pijn kan opwekken door gebruik te maken van die hoop.
Je neemt blij en genot erbij, plezier is een vriend die je afslacht. Je bouwt maandenlang je hoop op, scheutig gietend met genot en veel blij.
Je kijkt nog even naar angst maar besluit die verslagen. Naast hoop creëer je twijfel en je zet de twee samen in een kamer in je hoofd. Je voedt de hoop nu met blije leugens en hoop slikt het allemaal gulzig op.
De twijfel geef je net genoeg aandacht om in leven te blijven als een waas die zich voortdurend buigt over hoop.
Dan sla je toe! Je trekt hoop weg en ziet wat er ligt: Niets! Het gat dat hoop achter liet begint zich langzaam maar zeker te vullen… Met, inderdaad, de lang verwachte pijn!
Je kneed de pijn met je harde handen. Handen die angst en hoop koesterden als erfgenamen van je schitterende onwetendheid. Je buit het uit, die pijn, je lijdt, je sluit af, je koestert en omarmt hem. Deze pijn was heerlijker dan de fysieke, dit gevoel was sterker dan die angst. Bijna besluit je om voor eeuwig in die pijn te blijven en plots is hij daar weer. Genot.
Teleurgesteld leg je pijn weer naast je neer als een boek dat je sluit. Je zweeft een paar maanden doorheen de sferen van angst, hoop, blij en dat zo verafschuwde genot. Je vertikt het om te breken en je gaat op zoek.
Er moet er nog een zijn, een die het wel is.
Bitter Zoet
Ik dacht of schreef ooit eens samen met iemand dat je van koffie drinken oud wordt.
Ik ben vandaag weer een kopje ouder.
Gelukkig vond ik het nog steeds niet lekker, en dat bittere, gecombineerd met het romige en het zoete, doet me er aan denken dat ik inderdaad weer een kopje ouder ben geworden.
Ik hoor mezelf al van stapel lopen met vergelijkingen die telkens weer herhalen wat ik al weet. Dit zal ik de lezert dan ook besparen!
Ik ben vandaag weer een kopje ouder.
Gelukkig vond ik het nog steeds niet lekker, en dat bittere, gecombineerd met het romige en het zoete, doet me er aan denken dat ik inderdaad weer een kopje ouder ben geworden.
Ik hoor mezelf al van stapel lopen met vergelijkingen die telkens weer herhalen wat ik al weet. Dit zal ik de lezert dan ook besparen!
vrijdag 18 juli 2008
Begin met een beetje.
Je bent mijn zoetste zonneschijn.
Ik hou al zo lang van je.
Ik ga naar een lager veld.
Je kan schrijven, maar je zou niets moeten aanpassen.
Naar Regina.
Ik hou al zo lang van je.
Ik ga naar een lager veld.
Je kan schrijven, maar je zou niets moeten aanpassen.
Naar Regina.
woensdag 9 juli 2008
On-nood.
Dikke buik die hen er altijd aan doet denken dat het leven zichzelf inhaalt.
Sporten, eigenlijk een woord dat niet thuis hoort in een dicht.
Afhouwelijk, gewalgd en onherbergzaam, het doet een denken aan een straf.
Jaren denken ze zichzelf te bergen achter één idioot gevoel.
Het haalt je in. Waarom vechten?
Een goed gevoel, ok, maar dat geeft Pierre je ook.
Ik heb me er al lang bij neergelegd, jullie volgen toch.
Dravend beven op de beat der onheid.
Ga toch weg, behoor aan jezelf.
Sporten, eigenlijk een woord dat niet thuis hoort in een dicht.
Afhouwelijk, gewalgd en onherbergzaam, het doet een denken aan een straf.
Jaren denken ze zichzelf te bergen achter één idioot gevoel.
Het haalt je in. Waarom vechten?
Een goed gevoel, ok, maar dat geeft Pierre je ook.
Ik heb me er al lang bij neergelegd, jullie volgen toch.
Dravend beven op de beat der onheid.
Ga toch weg, behoor aan jezelf.
donderdag 3 juli 2008
De staart van de ster die er niet was.
0.05
Ik keek naar de lucht en hoopte op een ster waarmee ik jou kon wensen
Die ster is nooit gekomen, maar zelfs zonder dat stond je klaar.
0.22
Ik wens en weet en blijf beseffen, dat jij er voor me zal zijn.
Net zoals je er eerder en zo veel vaker voor me was.
0.37
Want met jou kan ik vliegen over de daken,
Springen over zeeën als het maar samen is met jou!
1.00
Je steunt me, begrijpt me al jaren mijn lief.
Wat wij samen hebben, neemt niemand mij meer af.
01.18
Ik zeg het niet vaak, maar jij laat me zweven, halsoverkop
en helemaal verliefd, ben jij mijn alles, jij en ons meisje, samen van mij.
01.32
Ik ben nu van jou, en jij bent mijn man.
Ik hou echt van jou en zeg voor altijd … Ja.
01.40
Met jou kan ik vliegen over de daken,
Springen over zeeën als het maar samen is met …!
als het maar samen is met jou!
02.04 Intermezzo terwijl de bruid naar de bruidegom loopt en met hem danst…
02.58
Nu kijk ik omhoog maar zoek niet meer naar sterren.
Ik zie de zon die schijnt en maak weer een wens.
Ik keek naar de lucht en hoopte op een ster waarmee ik jou kon wensen
Die ster is nooit gekomen, maar zelfs zonder dat stond je klaar.
0.22
Ik wens en weet en blijf beseffen, dat jij er voor me zal zijn.
Net zoals je er eerder en zo veel vaker voor me was.
0.37
Want met jou kan ik vliegen over de daken,
Springen over zeeën als het maar samen is met jou!
1.00
Je steunt me, begrijpt me al jaren mijn lief.
Wat wij samen hebben, neemt niemand mij meer af.
01.18
Ik zeg het niet vaak, maar jij laat me zweven, halsoverkop
en helemaal verliefd, ben jij mijn alles, jij en ons meisje, samen van mij.
01.32
Ik ben nu van jou, en jij bent mijn man.
Ik hou echt van jou en zeg voor altijd … Ja.
01.40
Met jou kan ik vliegen over de daken,
Springen over zeeën als het maar samen is met …!
als het maar samen is met jou!
02.04 Intermezzo terwijl de bruid naar de bruidegom loopt en met hem danst…
02.58
Nu kijk ik omhoog maar zoek niet meer naar sterren.
Ik zie de zon die schijnt en maak weer een wens.
woensdag 25 juni 2008
Stomme kinderen.
Je moet een kind worden, een echt kind.
Zo alleen kan je leren wat onrecht is.
Op enkel die manier zal je voelen wat oneerlijk is.
Iedereen loopt vrij behalve jij.
De meester zei dat jij het was.
De meester liegt niet.
Word nou eens volwassen en stop met liegen.
Kinderen, zotten en dronkaards.
Nou dan liever een dronkaard.
Die krijgt geen pijn, dat spoelt ie weg.
Een zot slaapt nooit alleen... die stemmen.
Een kind liegt en draait.
Tot zijn zin of onzin gelijk krijgt.
Even maar. Alles komt uit.
Ook dat je geld van je ouders nam en uitgaf aan een dure zonnebril.
Die kreeg je vast van een vriend.
Of een vriend van een vriend.
Diezelfde vriend die het geheim zou bewaren tot de volgende zomer.
Hij verkocht het en lachte je uit.
Ook hij was een kind.
Een liegend kind.
Was je maar een kind...
Misschien moeten de kinderen...
Eens proberen als de kinderen te zijn.
Zo alleen kan je leren wat onrecht is.
Op enkel die manier zal je voelen wat oneerlijk is.
Iedereen loopt vrij behalve jij.
De meester zei dat jij het was.
De meester liegt niet.
Word nou eens volwassen en stop met liegen.
Kinderen, zotten en dronkaards.
Nou dan liever een dronkaard.
Die krijgt geen pijn, dat spoelt ie weg.
Een zot slaapt nooit alleen... die stemmen.
Een kind liegt en draait.
Tot zijn zin of onzin gelijk krijgt.
Even maar. Alles komt uit.
Ook dat je geld van je ouders nam en uitgaf aan een dure zonnebril.
Die kreeg je vast van een vriend.
Of een vriend van een vriend.
Diezelfde vriend die het geheim zou bewaren tot de volgende zomer.
Hij verkocht het en lachte je uit.
Ook hij was een kind.
Een liegend kind.
Was je maar een kind...
Misschien moeten de kinderen...
Eens proberen als de kinderen te zijn.
Jeuk.
Ik kan het zo opwekken
Dat gevoel van down.
Nee, niet het syndroom, was het soms maar waar.
Soms denk ik dat wel dat ik het heb en niemand durft het me zeggen.
Of ja, ze hebben het al gezegd, al 10 keer, net als die kerel na het ongeluk.
Sla dan! Op mijn bakkes ja! Hier is het.
Zal ik het nog dichter bij je kop houden?
Dan kan je er op spuwen...
Mijn bakkes.
Een liefdestoilet is een plaats waar je liefde uitwerpt.
Als je een plaats of persoon hebt waarbij je je liefde kwijt kan...
Dan is dat een mooi woord.
Een liefdestoilet.
Maar ik heb het niet. Down.
Want ik kan het uitzetten.
Drink Rode Wijn en weg ermee.
Hier kom je, daar ga je.
Slaap lekker.
Dat gevoel van down.
Nee, niet het syndroom, was het soms maar waar.
Soms denk ik dat wel dat ik het heb en niemand durft het me zeggen.
Of ja, ze hebben het al gezegd, al 10 keer, net als die kerel na het ongeluk.
Sla dan! Op mijn bakkes ja! Hier is het.
Zal ik het nog dichter bij je kop houden?
Dan kan je er op spuwen...
Mijn bakkes.
Een liefdestoilet is een plaats waar je liefde uitwerpt.
Als je een plaats of persoon hebt waarbij je je liefde kwijt kan...
Dan is dat een mooi woord.
Een liefdestoilet.
Maar ik heb het niet. Down.
Want ik kan het uitzetten.
Drink Rode Wijn en weg ermee.
Hier kom je, daar ga je.
Slaap lekker.
maandag 23 juni 2008
Ip de kipper.
Ip was sip en zat in een dip.
Ip was blijkbaar dan toch geen kip.
Ip was moe en va was weg.
Ip had kuikens maar zonder aanleg.
Ip was het beu en trok er op uit.
Ip haar schouder, beladen met kuiken.
Ip zou vliegen naar een ver en warm land.
Ip mislukte zo snel en op de rand.
Ip vloog verder, alleen en kuikenloos.
Ip was sip en zat in een dip.
Ip was blijkbaar dan toch geen kip.
Ip was moe en va was weg.
Ip had kuikens maar zonder aanleg.
Ip was het beu en trok er op uit.
Ip haar schouder, beladen met kuiken.
Ip zou vliegen naar een ver en warm land.
Ip mislukte zo snel en op de rand.
Ip vloog verder, alleen en kuikenloos.
Ip was sip en zat in een dip.
vrijdag 20 juni 2008
Or is it me?
Bron: mijkesworld.web-log.nl of eerder http://www.nataliedee.com/nd-archives/ndarchive-aug06.php
donderdag 12 juni 2008
Een dicht voor het slapen gaan.
Probeer te zorgen voor een kussen,
Waarmee je oorlogen kan overwinnen.
Zorg voor een knuffel,
Die je zorgen overstijgt.
Denk aan mij of aan een liever,
En slaap tijdens de ergste strijd.
Niet dat je alles moet vergeten,
Maar zorg voor jezelf.
En heb het rusten lief.
Waarmee je oorlogen kan overwinnen.
Zorg voor een knuffel,
Die je zorgen overstijgt.
Denk aan mij of aan een liever,
En slaap tijdens de ergste strijd.
Niet dat je alles moet vergeten,
Maar zorg voor jezelf.
En heb het rusten lief.
vrijdag 9 mei 2008
Aangevallen
De keukendeur verliep in dertig delen, nadat de hemel wegverteerde.
Teren en verwerken doe je meedogenloos en zonder blos.
Niemand zal je hier kleineren, niemand hoorde toch die bons.
Teren en verwerken doe je meedogenloos en zonder blos.
Niemand zal je hier kleineren, niemand hoorde toch die bons.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
