Job in een notedob.

Job is goe bezig, hij bidt voor zijn kinderen, de duivel mag alles wegnemen, Job blijft goed bezig en verdedigt God. De duivel neemt nu ook zijn gezondheid weg. Job is depri, zijn vrienden komen nu om hem te troosten en raad te geven. Job klaagt over het leven.

Elifaz spreekt over verkeerd zaaien en dus verkeerd oogsten. De enige die je om hulp kan gaan vragen is God zelf. Hij heeft alle macht en is rechtvaardig.
Job zegt dat zijn vrienden hem niet begrijpen en begint weer te klagen, ook tegen God.

Bildad zegt dat de mensen die stierven dit overkwam door hun eigen schuld. Als je God zoekt, kan je weer opnieuw beginnen, je zal hierdoor groeien. Deze pijn zal niet blijven duren, alles heeft een oorzaak en ooit komt alles goed.
Job antwoord aan Bildad: “God handelt willekeurig, schuldig of onschuldig, iedereen gaat dood. En wat ik ook doe, niemand kan perfect zijn, dus waarom zou ik moeite doen?”
Zijn gedachte: “Geen rechter kan iets uitklaren tussen God en Job, er is namelijk niemand hoger of gelijk aan God.”

Job vraagt aan God om te mogen begrijpen:”U weet dat ik dit niet verdien, U hebt me gemaakt, is al dat werk van U dan voor niets geweest? Waarom maakte U me dan? Was ik er maar niet. Hou alstUblieft op met me te bestrijden.”

Zofar zegt dat Job teveel zeurt, Job snapt niet hoeveel God eigenlijk door de vingers ziet. Job mag blij zijn dat hij niet écht voor alles wordt gestraft. God is boven je begrip, stel Hem dan ook niet in vraag. Bekeer je liever en je ellende zal stoppen.
Job zegt: “De slechte wordt beloond, niet de goeie! Maar ik ben verdrukt en dus automatisch slecht ofwa? Ik ben niet slecht maar heb toch straf, zou dit niet omgekeerd moeten zijn, zoals jullie zeggen?
Waarom hebt U eigenlijk zoveel aandacht voor me God? All I am is dust in the wind… En het doet pijn Heer.

Elifaz zegt: “Ben jij de eerste mens? Ben jij zo slim? Je bent rebels, en doordat je mens bent zowiezo zondig. De goddeloze weet toch dat onheil hem wacht?
Job: “Ik zit in de shit! Waarom bemoedigen jullie me niet? Ik word verdrukt door God en kan hier ook alleen maar mee bij Hem terecht.
Ik ga sterven zonder hoop.

Bildad zegt: “De goddeloze zal vergaan, ja, de goddeloze wordt steeds achtervolgd door onheil en misérie.
Job: “Waarom blijven jullie op me pikken? Zelfs al zou ik afgedwaald zijn, het is God die me verdrukt. Iedereen keert zich van me af. Heb toch meelij met me vrienden!
Maar ik hoop op een verlosser, ik zal God zien!

Zofar zegt: “De goddeloze zal niet blijven overwinnen, al zijn slechtheid keert zich uiteindelijk tegen hem. Er is geen beloning voor zijn manier van leven.”
Job antwoordt: “De goddeloze leeft in weelde en blijft ongestraft, in zijn graf heeft hij trouwens evenveel maden als de godvrezende.

Elifaz zegt: “Job, je bent slecht, je deed geen goed, God ziet alles, bekeer je en volg God, dan krijg je vrede, door jou heen krijgt dan zelfs de schuldige vrede.”
Job antwoordt: “Ik zoek God zodat ik mezelf aan Hem kan verdedigen. Ik kan Hem alleen niet vinden, Hij vindt mij wel, en of! Ik ben bang voor Hem. Er zijn mensen die vluchten voor Zijn licht, ze leven in duister, maar ook hen ziet God.

Bildad zegt: “God is zo groot… elk mens is dus zowiezo onzuiver.”
Job:”God is nog veel groter dan wat jij wil bedoelen. En trouwens, ik ben oprecht!” Wijsheid is met niets op aarde te vergelijken, net als inzicht.

=>Psalm 111: De vreze des HEEREN is het beginsel van wijsheid, allen die ernaar handelen, hebben een goed inzicht; Zijn lof houdt voor eeuwig stand.

Job beschrijft zijn leven: “Ik was bangelijk goed en recht en geëerd. Toen kwam de misérie, nu lacht iedereen me uit, ze bespotten en bespuwen me. Zelfs God heeft zich tegen me gekeerd. Ik had toch steeds medelijden met anderen? Waarom nu dan niemand met mij?”
Job vraagt nu specifiek wat het juist is dat hij verkeerd deed. “Was het dit of dit of dit?” “Awel, Dan mag me dit en dit en dit overkomen!”

Eigenlijk zegt Job dat hij rechtvaardig is en niemand moet het wagen om iets anders te denken.
Bildad, Zofar en Elifaz zwijgen nu.

De jongere Elihu spreekt nu, hij is boos op Job en zijn vrienden.
“Jullie zijn zogezegd oud en wijs, maar wijsheid heeft niets met leeftijd of ouderdom te maken, het heeft met Gods inzicht te maken!”
“Job, ik hoorde dat je zei rechtvaardig te zijn, maar: Hoe kan een sterveling God ter verantwoording roepen?
De God die inderdaad de boze straft, is dezelfde God die de mens steeds herkansingen geeft. Na de bekering heft Hij je op naar Zichzelf toe. Dit doet Hij bij een mens twee à drie keer om de ziel van die mens te redden.”

“Onderzoek dit eens: Ik kan aan je zien Job, dat je omgaat met goddelozen, luister toch eens naar je eigen uitspraken van zelfbeklag.
God is niet goddeloos.
God is niet onrechtvaardig.
God is niet schuldig.
God is niet verderfelijk.
God is niet partijdig.
God ziet alles en iedereen, sta nu toch eens écht stil bij hoe groot God is!”

God spreekt:
“Was jij bij de schepping?
Weet jij hoe de natuur werkt en in stand wordt gehouden?
Heb jij dat gemaakt?
Zorg jij voor àlle dieren?
Ga jij mij ter verantwoording roepen?

Job vernedert zich en betuigt spijt.

God beschrijft monsters en draken en daagt Job uit.

Job: “U bent God en ik begreep er niks van.”

God geeft Elifaz, Bildad en Zofar onder hun voeten, Job moet voor hen bidden.

God zegent Job nog rijker dan voor dit alles.

Conclusie? God doet wat Hij wil, rechtvaardig en onpartijdig, heeft iedereen lief en schat oprechtheid en nederigheid zeer hoog in.

Romans 8:1

Clouds in the gutter.

On the left, the road marking,
On the right, street pavement
In the middle, the reflection
of the clouds in the sky
in a puddle
in the gutter

God's Chisel.

Leeuwenspoor.

Met de zon in m’n rug en een glimlach van voor
Weet ik niet wat er vandaag gebeurt, maar ik ga door.
De tijd om te twijfelen is nu voorbij,
Een ja of een nee graag, is wat Hij zei.

En niet een klein beetje van alletwee.
Dat heet dan misschien en wordt als vanzelf nee.
Of ooit op een dag, wat lauw en wat laf
Het spuwen voorbij, is daar plots je graf.

Maar met de Zoon aan m’n zij, Hij doet het voor,
Weet ik wat er vandaag gebeurt, als ik volg in Zijn spoor.
De tijd om te twijfelen is nu voorbij,
Een ja of een nee graag, is wat Hij zei.

Beïnvloed me.

Wrijf je Christusgelijkheid op me af.
Laat me leren, help me zoeken!
Vertel me wat je beter laat ,
en hoe het dan beter met je gaat.

Neem me mee in je diepste pijn,
en laat mij er dan voor je zijn.
Waardoor ik dan kan groeien,
terwijl jij laat bemoeien.

Geef me schoppen, maar richt ze goed,
niet algemeen en oppervlakkig,
maar schop me waar het er toe doet.

Laat me zien dat jij ook bang bent,
Voor jezelf en soms voor mij.

En als God je heeft geroepen,
verzwijg dat dan niet voor mij.

Geef me aandacht als een nood,
Die je anders aan jezelf vergooid.

Laat mij kijken in je hart en ruiken aan je angst.
Geef me de vleugels, die ik dan gebruik,
Om jou te ontmoeten, zorg dat je bezwijkt.

Maar doe niet alsof,
want dan wordt mijn blij,
een treurig gevoel van,
zo is het niet bij mij.

Want dan wil ik lijken
Op wat niet bestaat.
En ik wil niet gaan lijken,
Op wat dan ontstaat.

Ik zal ook niet schijnen,
alleen voor de schijn.
Laat alles verdwijnen,
Behalve in Hem te zijn.

Beïnvloed mij, en ik dan jou.
Zo kan God aan ons zeggen…

Dat Hij van ons houdt.

Knappe vriendvrouwen.

Het valt me de laatste tijd steeds meer en meer op dat mijn vrienden stuk voor stuk zijn getrouwd met een knappe vrouw. Nu kan dat verschillende oorzaken hebben.

Het kan bijvoorbeeld zijn dat ik onbewust alleen vrienden kies die potentieel een knappe vrouw aan de haak kunnen slaan, om zo omringd te zijn door knappe vrouwen. Anderzijds heb ik nog geen vrouw, dus het zou ook kunnen zijn dat ik in het gezelschap van mijn vrienden vertoef om er zelf zo een aan de haak te slaan. (Zoals we uit de films allemaal weten, verplaatsen knappe vrouwen zich steeds in groep).

Het kan natuurlijk ook zijn dat alle vrouwen knap zijn en dat ik dat niet doorheb, vanzelfsprekend zijn dan al mijn getrouwde vrienden getrouwd met een knappe vrouw.

Zou het kunnen dat de schoonheid van deze vrouwen afkomstig is van de karakters van de mannen? Aangezien ik alleen maar goede mannen als vriend heb, hebben zij allen een goed karakter, mooie vrouwen worden gegeven aan goede mannen als beloning in deze stelling. Dat is handig voor hen, maar doordat ze zo goed zijn, hebben ze helemaal niet door dat ze speciaal verwend worden, wie zijn zij namelijk om een voorkeur te krijgen. (Denken ze goed en nederig!)
Ik denk dat ik deze stelling maar even negeer aangezien ik geen knappe vrouw heb en dat zou dan 1 kunnen inhouden dat ik geen goed karakter heb, of 2 dat ik überhaupt geen karakter heb.

Waarschijnlijk komt het op het volgende neer. Al mijn vrienden zijn toffe peren en behandelen hun vrouw goed, daardoor krijgen ze respect van hun vrouw en zijn ze samen gelukkig. Die goede relatie komt dus voort uit een innerlijke schoonheid van wederzijds respect.

Dus: Goede mensen, goede relatie, schoonheid zit vanbinnen, dat straal je uit, en dan ben je mooi!

Als laatste optie kunnen jullie overwegen dat ik een complimentje wou geven aan de vrouwen om me heen maar dat dat niet gepast is omdat ze getrouwd zijn. Bij deze sla ik alle knappe vliegen in een klap aan de haak en mogen ze allemaal even beleefd blozen. De echtgenoten mogen een tikkeltje jaloezie laten zien hieronder als commentaar, maar niet te veel aangezien ze toch ook een beetje gevleid zijn door mijn inzicht in de mannelijke en stoere goedheid die ze overduidelijk bezitten, aangezien zij degenen zijn met een knappe vrouw.

Zaventem - Brussel - Zaventem.

Ok, the story:

Ik ging vanmorgen vroeg op pad om mijnen auto naar de sloop te brengen…
8.30 uur vertrokken om zeker op tijd op’t werk te zijn, liever te vroeg dan te laat…

Pa reed achter me aan zodat ik vervoer terug had.
Op een gegeven moment haalt pa me in en slaat ergens af (om de file te ontwijken?)
Ik volg hem en kom in een andere file terecht.

Intussen bestuur ik dus mijn Lancia Wrak waar ik de gas niet van mag loslaten omdat de motor dan uitvalt.
En als de motor uitvalt kan je met een slechte batterij maar een paar keer herstarten zonder kabels te moeten gebruiken.
Remmen doe je dus met de handrem terwijl je ongeveer op 2à3 duizend toeren blijft.
Wat je dan niet moet vergeten is te koppelen want anders valt je auto toch uit.
Dat gebeurde 3 keer denk ik. :-)

Uiteindelijk gaat mijn pa op de stoep staan en ik rij hem voorbij omdat ik denk dat ik nu weer voorop moet rijden.
Ik rij door oranje omdat mijn auto anders stil valt.
Vanaf dan ben ik pa kwijt. :-(
En hij heeft zijn gsm niet bij…

Ik rij rechtdoor, keer terug, ga links, rechts, over de brug, terugdraaien, weer over de brug, rechts, links. Nergens pa te zien.
Dit traject probeer ik een paar keer te herhalen maar neem dan waarschijnlijk een verkeerde afslag of twee drie…

Vandaag is de dag dat alle zebrapaden van Brussel en omstreken worden geverfd trouwens.
Overal mannetjes in oranje pakken met verfborstels en kegels. Alsof ik in Nederland rijd tijdens het WK…

Pa is intussen waarschijnlijk ook naar mij op zoek.
Leuk gegeven… Geen van ons tweeën kent echt goed zijn weg in de buurt van Schaarbeek/Haren.

Intussen bel ik mijn werk dat ik te laat ga komen…

Ik bel een bevriende garagist om me naar de sloop te gidsen maar ik kan hem niet duidelijk maken waar ik me precies bevind. (Haren centrum?)
Uiteindelijk besluit ik om volledig opnieuw te beginnen en vind wonder boven wonder mijn weg via Schaarbeek terug richting Vilvoorde.
Na een tijd vind ik het sloopbedrijf maar geen pa te zien.

De combinatie van rijden met je handrem zonder je gaspedaal te lossen en niet vergeten te koppelen terwijl je aanwijzingen via de telefoon krijgt die niet kloppen (Nee, ik zie geen school of verbrandingsoven!) is niet makkelijk, maar het lukt!

Dan belt ma dat pa me gaat bellen vanuit een café met de gsm van de cafébazin.
Dat doet hij terwijl ik aan de lijn ben met ma.
Ik bel de cafébazin terug en loods pa naar me toe.

Intussen bel ik Nuon nog eens maar krijg niemand bij mijn afdeling te pakken, dan maar Nathalie haar gsm’s, niks, Anneke, niks… En dan toch Anneke!

Bij het sloopbedrijf zegt men doodleuk in het Frans dat ze geen auto’s meer aannemen. Of dat nu alleen vandaag is of nooit meer begreep ik niet zo goed.
Maar ipv bij Georges moest ik bij Stevens zijn, even verder en dan naar links (en hij deed teken naar rechts…) En dan naast het kanaal en onder de brug door en aan de rechterkant!
Ik check nog even of links nu rechts is of toch rechts links en rij weer naar de hoofdbaan om op pa te wachten.

Uiteindelijk vinden pa en ik elkaar thank You God! Alleen komt pa dan uit de heel andere richting aangereden.

Pa heeft de andere kant van Brussel gezien en zat op een gegeven moment zelfs in een tunnel naar Namen.
Die heeft in dat café een gratis pint gekregen tegen zijn zenuwen. (Pa:”Ik ben mijn zoon kwijt!) Later heeft hij dan uitgelegd dat ik 33 ben :-)

We rijden samen naar Stevens en ik ga op de weegbrug staan, krijg een bonnetje en moet doorrijden.
Daar willen ze mijn ijzer uitladen en ik maak duidelijk dat ze de hele wagen mogen houden. Aha! Dan moet u aan de andere kant zijn!
Tegen de richting weer teruggestuurd en dan maar in de juiste rij gaan staan. Gewogen, motor bekeken, neen, geen LPG, Ok, handtekening!
€ 193.80 voor een versleten Lancia, niet slecht! (Die Stoel van de oude Renault in de kofferbak wordt zonder problemen mee overgenomen!)

Terug naar Vilvoorde gereden via het andere sloopbedrijf om zeker de weg te onthouden.
1,5 uur te laat op het werk… Valt mee denk ik!

Nooit meer Brussel voor ons… We blijven in het veilige Zaventem en gaan rechtstreeks met de snelweg nog alleen naar Leuven en terug!

Ik kan het niet zo goed, wilt U het doen?

Ik wil van U houden, maar heb niet zoveel,
Ik wil U aanbidden, maar weet niet waarmee.

Uw wet wil ik volgen, met vreugde en lef,
Uw instellingen bewaren door al wat ik zeg.

Uw liefde oneindig, beschikbaar voor mij,
Aanbidding voortdurend, ik leer uit Uw Woord.

U kennen Heer Jezus, dat is nu mijn doel,
En vruchten door Uw kracht, die komen dan ook?

Ik zal zelf proberen en val op mijn smoel,
Het aan U te geven, ja ook mijn gevoel.

Ervaringen delen, 'k beleef niks concreet.
Is altijd gelogen, ik weet wat U deed!

Leer mij te leren alleen maar van U,
En niet mezelf te zoeken om mijn kwetsbaar gevoel.

Neem het weg uit mijn leven, gevoel van ervaar,
Aan Uw voeten Heer Jezus, het lijkt me zo zwaar.

Ik wil van U houden, maar heb niet zoveel,
Ik wil U aanbidden, maar weet niet waarmee.

Mijn hoop is op U Heer, dat U mij bevrijd,
En los van mijn eigen ik, te leven voor U.
U levend in mij, is wat ik verlang,
En nu niet maar even, en ook niet iets kleins.

U zocht mij, ik U niet, dat weet ik heel goed.
Om verder te leven, ik kan het niet zelf,
Ik zal naar U luistren, leer mij hoe het moet?

Credits: Jesus.

Greetings father Abraham,
When God told you you were going to get a son, did He whisper? Or was it a roaring thunder?
Was it a little voice in your head, that gave you a hunch to what He meant?
Or was it a bright and shining light in which you kind of trembled?

Jonah, when you say you were swallowed by that fish…
Do you mean that you felt that your life was in a bubble or did you really smell the fish guts?
When God said, Go to Nineve, was He standing there for real?
Or was it that little hunch I asked Abraham about?

Noah oh Noah, when you built your boat to hold all those animals…
How did you distinguish that voice as the one from God?
Was there a question in your head, thinking you went mad?
Or did you get the building plan, delivered on a golden note?

Joseph and Joseph, I know you guys dreamed your dreams, Paul, you had a vision and fell off your horse.
Peter, you are one of the lucky ones, you walked with Him and talked with Him. Still you messed up?
Thomas, you remind me of myself, but then you did see Him in the end.

Little voices in my head seem too small to be divine.
Bright shining lights are what I seem to look for.
But should I be happy with what I get?
Little signs and wonders in my life and all around me.
Stuff that seems to be just accidents en coincidences at a random continuity?

With big proof comes big faith? Or does it?
I need no proof of my own wickedness.
I need not have much faith to believe that.
Help me oh God, to have my faith grow.

So the smallest change in me can be the biggest proof.
That You are working in me.

And all the time, while I look for changing feelings and confirmation in my heart.
You worked out those issues in my life that were impossible to cure.

Forgive me for taking credit for Your work
And for trying to even take other things out of Your hands
That I say I want to give to You.

I will wait for the fruit of Your work in me.
Help me to stay in You, as You stay in me.

Stained Glass Masquerade

Is there anyone that fails
Is there anyone that falls
Am I the only one in church today feelin’ so small

Cause when I take a look around
Everybody seems so strong
I know they’ll soon discover
That I don’t belong

So I tuck it all away, like everything’s okay
If I make them all believe it, maybe I’ll believe it too
So with a painted grin, I play the part again
So everyone will see me the way that I see them

*Chorus*
Are we happy plastic people
Under shiny plastic steeples
With walls around our weakness
And smiles to hide our pain
But if the invitation’s open
To every heart that has been broken
Maybe then we close the curtain
On our stained glass masquerade

Is there anyone who’s been there
Are there any hands to raise
Am I the only one who’s traded
In the altar for a stage

The performance is CONVINCING
And we know every line by heart
Only when no one is watching
Can we really fall apart

But would it set me free
If I dared to let you see
The truth behind the person
That you imagine me to be

Would your arms be open
Or would you walk away
Would the love of Jesus
Be enough to make you stay

Chorus x2

Well if the invitation’s open
To every heart that has been broken
Maybe then we close the curtain
On our stained glass masquerade

Is there anyone that fails
Is there anyone that falls
Am I the only one in church today feelin’ so small

Kolossenzen 1.

9 Daarom houden ook wij sedert de dag, dat wij dit gehoord hebben, niet op voor u te bidden en te vragen, dat gij met de rechte kennis van zijn wil vervuld moogt worden, in alle wijsheid en geestelijk inzicht, 10 om de Here waardig te wandelen, Hem in alles te behagen, in alle goed werk vrucht te dragen en op te wassen in de rechte kennis van God. 11 Zo wordt gij met alle kracht bekrachtigd naar de macht zijner heerlijkheid tot alle volharding en geduld, 12 en dankt gij met blijdschap de Vader, die u toebereid heeft voor het erfdeel der heiligen in het licht. 13 Hij heeft ons verlost uit de macht der duisternis en overgebracht in het Koninkrijk van de Zoon zijner liefde, 14 in wie wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden.

Niet zuchten.

Een uit mijn oud doosje:

Door het raam keek hij en zag een route uitgestippeld.
Hij pakte zijn knapzak (jaja, we weten nog wat dat is) en haastte zich de deur uit, liep om zijn huis heen en stond stil.
Niets was zo afwezig op dat moment als de voor hem toen zo duidelijk zichtbare route, toen, nochtans niet zo lang geleden. Na de bevestiging van de tijd na te hebben gelezen op zijn zakhorloge besloot hij dat hij gelijk had! Het had uren geleken, de tijd die verstreek tussen zijn raam en nu, niets bleek minder zwaar op hem te wegen dan de conclusie die hem bijna ten val bracht. Twee minuten! Twee minuten, meer niet.

Teleurgesteld sjokte hij terug naar de voorkant (op dit moment de schaduwkant) van zijn huisje. Hij ging naar binnen, wierp zijn knapzak in de hoek die hem het liefst wou hebben, raapte een boek op van de grond en liet zich dan toch maar weer zakken in de uitgezakte fauteuil die door dit plotse gezak nog verder uitzakte en het dan maar begaf.

Kreunend teleurgesteld, los van hoop en doelloos als een gebruikte senseo-pad wankelde hij de trap op en begaf zich richting badkamer, waar hij zijn toch wel door koffie gevulde blaas ledigde in de daarvoor voorziene marmeren pot. Hij boog voorover om deze pot door te spoelen en bleef in deze beweging met zijn haren aan het haakje van de scheurkalender hangen. Dit haakje begaf het na jaren van trouwe dienst en lanceerde de kalender in het gele, nog net lauwe vocht, onderin die nog steeds marmeren pot.

Zuchten was overdreven op dit moment maar een glimlach kon er mee door. Met iets van spijt viste hij na drie doorspoelpogingen de kalender dan toch maar uit de pot, nu volledig doorweekt, de kalender dus, niet de pot, want hoe kan een marmeren pot doorweekbaar zijn?
Het woord doorwaadbaar kwam in zijn hoofd binnen en terwijl hij net had besloten om iets te verzinnen over een doorwaadbare wc-pot ging de deurbel. Nog steeds in zijn half teleurgestelde, half glimlachende gemoedstoestand vroeg hij aan de kalender waar de deurbel dan wel heen dacht tegaan, zo op dit uur van de dag.
Nadat de kalender hem op deze vraag geen antwoord gaf, spoedde hij zich langs de trap naar beneden, een spoor van gele vlekken achterlatend. Niet goed wetend wat hij met de kalender moest doen, propte hij het ding in de eerste de beste opening die hij zag. Klaar, weg ermee!

Na de deur te hebben geopend verstomde hij weer eens zoals hij wel vaker deed. De man aan de deur keek hem chagrijnig aan, gaf hem een stapel brieven en zei hem dat de postbode zich weer vergist had. Nu toch wel verbaasd over de bitsigheid van zijn buurman vroeg hij ernaar terwijl die allang weer wegliep. De laatste gele kalenderblaadjes van zijn voeten schuddend, riep hij nog: “Kijk maar eens uit je raam!”

Door het raam keek hij en zag een route uitgestippeld.

Den draak.

Er was eens een goede en edele Koning, wiens land werd geterroriseerd door een sluwe en lepe draak. Als een gigantische roofvogel, verblijdde het geschubde beest zich er in om dorpjes te verwoesten met zijn vurige adem. Hulpeloze slachtoffers die naar buiten renden om te vluchten uit hun brandende huizen, ving hij dan met zijn scherpe klauwen of vrat hij op met zijn malende kaken. Degenen die werden opgegeten waren beter af dan degenen die mee werden genomen naar het drakennest, waar ze geheel naar de draak zijn goesting stukje bij beetje werden opgepeuzeld.
De Koning leidde zijn zonen en ridders in vele moedige veldslagen tegen de draak.

Toen een van de zonen van de Koning een keer in zijn eentje in het bos reed, hoorde hij zachtjes en donker gemompel. Iemand zei zijn naam... In de schaduwen van het struikgewas en de bomen, opgerold tussen de rotsen, rustte de draak.

Het beest richtte zijn grote ogen duidelijk op de prins, zijn reptielenmond vormde een vriendelijke glimlach.
“Wees niet bang,” zei de draak, terwijl een grijzig kringeltje rook vanuit zijn monstrueuze neusgaten omhoog dwarrelde. “Ik ben niet wat je Vader denkt dat ik ben.”
“Wat ben je dan?” vroeg de prins. Voorzichtig begon hij zijn zwaard te trekken, terwijl hij de grootste moeite had om zijn doodsbange paard te bedwingen, zodat het niet zou gaan steigeren.

“Ik ben plezier,” zei de draak. “Vlieg eens mee op mijn rug en je zal zien dat je iets ervaart waar je zelfs nog nooit van hebt gedroomd. Kom maar. Ik heb geen kwade bedoelingen. Ik ben op zoek naar een vriend, iemand die met me mee gaat op mijn rondvluchten. Heb je nooit willen vliegen? Nooit het verlangen gehad om door de wolken te suizen?”
De prins kreeg droombeelden van de beboste heuvels waar hij rakelings overheen vloog en wipte meteen van zijn paard. De draak ontvouwde een van zijn webachtige vleugels die de prins gebruikte als opstapje om op de draak zijn rug te geraken. Tussen de benige en geschubde uitsteeksels vond de prins een veilig plekje. Toen sloeg de draak twee keer met zijn krachtige vleugels en lanceerde hen de lucht in. Het rare gevoel smolt al snel om tot verwondering en verfrissing. Dit had hij inderdaad nog nooit meegemaakt.

Van toen af ontmoette hij de draak regelmatig, maar in het geheim. Want hoe zou hij aan zijn Vader, zijn broers of de ridders kunnen uitleggen dat hij nu bevriend was met de draak?
De prins voelde zich al snel van hen vervreemd. Hun zorgen waren niet langer zijn zorgen. Zelfs als hij niet bij de draak was, bracht hij minder tijd door met hen die hij liefhad en liep hij meer ergens in zijn eentje rond.

Het vel van de benen van de prins werd ruw en korstig, door ze rond de geschubde rug van de draak te klemmen en zijn handen zaten vol eelt en werden hard. Hij begon handschoenen te dragen om deze misvormingen te bedekken. Na vele nachten rondgevlogen te hebben op de draak, ontdekte hij dat er schubben begonnen te groeien op de bovenkant van zijn handen. Met angst in zijn hart besefte hij zijn lot als hij zou doorgaan en hij besloot om niet meer naar de draak terug te gaan.

Twee weken later zocht hij het gezelschap van de draak weer op, gekweld als hij was door het verlangen om weer te vliegen. Hoe sterk hij zijn beslissing ook maakte en hoe vastberaden hij ook was om niet meer terug te gaan, geen van zijn voornemens konden hem ervan weerhouden om toch weer terug te gaan naar de draak. En dit gebeurde vaker en vaker. Hij werd als het ware door draden van een web naar de draak toegetrokken. In stilte en met genoeg geduld wachtte de draak steeds op zijn terugkomst.

Op een bepaalde nacht liep één van hun excursies uit in een bloedbad. Het ene moment waren ze nog fijn aan het vliegen, het volgende moment had de draak al een volledig dorp in brand gestoken en hingen er al twee jammerende dorpsbewoners aan de klauwen van de draak te bungelen. Briesend met zijn brandende adem joelde de draak van blijdschap en extase. Terwijl hij nog een keer naar beneden dook om de kerktoren in lichterlaaie te zetten, probeerden de andere dorpelingen het dorp zo snel mogelijk te verlaten, vluchtend in een razende paniek. De kerktoren donderde met een klap naar beneden en vermorzelde een groepje rennende kinderen. Doodsbenauwd sloot de prins zijn ogen om al het onheil uit zijn hoofd te bannen.

In de vroege ochtenduren kroop de prins uiteindelijk van de draak zijn rug af en strompelde in de richting van het kasteel. Op andere dagen was hier niemand te bespeuren en kon hij ongezien het kasteel binnensluipen. Maar vannacht niet. Doodsbange dorpsbewoners en andere vluchtelingen stroomden langs de grote ophaalbrug de beschermende kasteelmuren binnen. De prins probeerde om door de menigte heen te geraken zodat hij zich in zijn vertrekken kon opsluiten, maar sommige overlevenden keken en wezen naar hem.

“Hij was erbij!” schreeuwde een oude vrouw. “Ik zag hem op de rug van de draak zitten.” Anderen knikten met boze instemming. Geschokt zag de prins zijn Vader, de Koning, op de binnenplaats staan met een bebloed kind in zijn armen. De ogen van de Koning weerspiegelden het lijden van zijn volk toen die de ogen van zijn zoon vonden. De zoon rende weg, hopend om in de nacht te kunnen wegvluchten, maar de wachters grepen hem bij zijn schouders alsof hij een rover was, een straatloper. Ze brachten hem naar de grote zaal waar hij zijn Vader eenzaam op de troon aantrof. Van alle kanten duwden de mensen tegen de prins aan. “Verban hem!” hoorde hij een van zijn eigen broers roepen. Een andere stem riep: “Verbrand hem levend!” Toen de Koning ging staan, de bloedvlekken van de gewonden nog duidelijk zichtbaar op zijn koninklijk gewaad, werd het stil. De menigte wachtte vol wraakgevoelens het verdict van de Koning af.

De prins, die zijn Vader niet durfde aankijken, staarde naar de tegels op de vloer. “Doe je gewaad en je handschoenen uit,” beval de Koning. De prins gehoorzaamde traag, bang om zijn metamorfose te onthullen voor zijn Koning. Was zijn schaamte nog niet groot genoeg? Hij had gehoopt op een snelle en pijnloze dood, zonder verdere vernedering. Gefluister, gevuld met walging, golfde door de menigte heen, bij het zicht op de dikke geschubde huid van de prins, die vol benige uitsteeksels zat. Een lange brede schub strekte zich uit over de ruggegraat van de prins.

De Koning schreed in de richting van zijn zoon en de prins vermande zichzelf, zich klaarmakend voor de te verwachten klap in zijn gezicht die hij onvermijdelijk zou krijgen, hoewel hij nog nooit door zijn Vader was geslagen. In plaats daarvan omarmde zijn Vader hem en huilde terwijl hij de prins stevig vasthield. In twijfelachtig ongeloof, begroef de prins zijn gezicht huilend in de omhelzing van zijn Vader.
“Wil je bevrijd worden van de draak jongen?” De prins antwoordde in wanhoop: “ Ik wil het al zolang, maar er is geen hoop voor mij!”
“Niet alleen.” zei de Koning. “Je kan in je eentje niet tegen de draak winnen.” “Vader, ik ben niet langer uw zoon, ik ben half-beest,” treurde de zoon. Maar zijn Vader antwoordde, “Mijn bloed loopt door jouw aderen. Mijn adeldom staat al sinds je geboorte diep in je ziel gegrift.”

Met zijn betraande gezicht nog steeds diep in zijn Vaders omhelzing begraven, hoorde de prins zijn Vader het volgende zeggen: “De draak is sluw en listig, sommigen worden slachtoffer van zijn praatjes en verleidingen, anderen van zijn klauwen en kaken. Er zal genade zijn voor allen die wensen te worden bevrijd... Wie van jullie heeft de draak ook bereden?” De prins keek op om te zien wie er naar voren stapte uit de menigte. Tot zijn grote verbazing herkende hij een van zijn oudere broers, die in het hele koninkrijk bekend stond vanwege zijn grote heldendaden in de strijd tegen de draak en zijn onberispelijke en nobele gedrag. Anderen kwamen, sommigen huilend, anderen met hun hoofd gebogen van schaamte.

De Koning omhelsde ze allen.

“Dit is ons grootste wapen tegen de draak!” kondigde hij aan.
“Waarheid! Geen verborgen vluchten meer. Alleen kun je hem niet weerstaan.”

Vrij vertaald uit:

Melinda Reinicke, Parables for Personal Growth (San Diego, CA: Recovery Publications, Inc., 1993), pp. 5-9.

The persuit of God – Tozer

O God,
I have tasted Thy goodness,
and it has both satisfied me
and made me thirsty for more.

I am painfully conscious for my need of further grace.
I am ashamed of my lack of desire.

O God, the Triune God, I want to want Thee;
I long to be filled with longing;

I thirst to be made more thirsty still.

Show me Thy glory, I pray Thee, that so I may know thee indeed.

Begin in mercy a new work of love within me.
Say to my soul, ‘rise up my love, my fair one, and come away.’
Then give me grace to rise and
follow Thee up from this misty lowland where I have wandered so long.

In Jesus’ name
Amen


Tozer, thx to Cauwy

Another Allegory?

So... doubting... Not a good thing? A very wise and godly man once said: ‎"Doubt is not always a sign that a man is wrong; it may be a sign that he is thinking."

Last week I mentioned thoughts of struggle, doubt and having a difficult time when I was in a prayer meeting. Other people around me seem to have the same when it gets mentioned. But nobody ever talks about it! I think that it’s wrong not to talk about it, how else can people pray for you and ask your friendship in praying for them?

But, back to the prayer meeting. Someone there told me:” Hey man, you just got to keep your faith in God.” And he is right by telling me that.
Then he said: “And don’t go to the ‘witch of Endor’!”

Al kinds of thoughts ran through my head, ending up in a blur of this:

The witch of Endor? What? Who is that? Is she in Lord of the rings? Narnia? Another Christian allegory I don’t know of yet? And I shouldn’t go to her! Ok… So wait a minute, is someone going to tell me that the next thing I have to do is go on the quest for the blue slippers so I can travel the green and purple road? Do I have to slay the dragon of Nosseghem with the double sided axe of Anguish? Confused.

Then someone explained to me that King Saul was looking for advise from God, didn’t get it right away and then went to the witch of Endor to, and this is the best part, raise the prophet Samuel from the dead and ask him for advise…

Uhhuh… pretty amazing right, and nope, I’m not making it up, it happened. Look it up in 1 Samuel 28.

But ok, I won’t go to the witch of Endor, I will keep my eyes on God, my heart on God and my walk in Gods ways. And not by my own strengths, they abandoned me long ago. I don’t know how, but I can depend on God’s strength! As soon as I depend on me, down I go.
And here you go DC Talk:
In the light.

Klokgevoelens.

In onze eetkamer hebben we een klok.
Een kapotte klok.
Ik weet dat de klok kapot is.
Al jaren.

Elke keer als ik in de eetkamer zit en ik wil weten hoe laat het is...
Kijk ik naar die klok.
Ik weet dat de klok kapot is.
Al jaren.
Toch kijk ik naar die klok.

In mijn hart heb ik allerlei gevoelens.
Onbetrouwbare gevoelens.
Menselijke gevoelens.
Onstabiele gevoelens.
Onzekere gevoelens.
Die gevoelens zijn dat al lang.
Al jaren.
Ik weet dat die gevoelens zo zijn.
Al jaren.

Elke keer als ik in mijn hart kijk om te zien hoe het met Johan is...
Kijk ik naar die gevoelens.
Onbetrouwbare gevoelens.
Menselijke gevoelens.
Onstabiele gevoelens.
Onzekere gevoelens.
Ik weet dat die gevoelens van mij zijn en niet van God.
Al jaren.
Toch kijk ik naar die gevoelens.

Waarom?
Ik weet het niet.

2 keer per dag staat de klok juist.
86398 keer niet.

Toch?
Dus...

Ik ben een pipo.

Vertrouwen.

Ook in de herfst moet ik beseffen,
dat de blaadjes weer gaan groeien.

Nu het lente zou moeten zijn, na winter zo koud en kil,
amper gemerkt dat het net winter was,
merk ik dat herfst niet altijd na zomer komt,
en welk seizoen zich ook voor me plaatst,

Ik moet kijken naar Zijn wil.

Abba - Super Trouper

Ikea kasten.

Kasten verhuizen?

Dat leer je door de jaren heen, je kan ze bij de eerste verhuis nog mooi uiteenvijzen, ineenvijzen gaat dan niet meer zo goed aangezien je de slaapkamerkast en de eetkamerkast op dezelfde stapel planken hebt gelegd.

Uiteindelijk na een paar weken of maanden leven uit dozen, ga je toch je belofte aan je vrouw waarmaken en zet je in ieder geval de eetkamerkast weer in elkaar. Tegen de tijd dat je de slaapkamerkast dan weer ineen wil steken ben je alle schroeven kwijt en kom je tot de conclusie dat je een deel van zijn planken in de eetkamerkast hebt verwerkt, een ander deel hebt gebruikt om die ene deur in het nieuwe huis wat te verstevigen en een van de deurtjes nogal overmoedig in de vuurkorf hebt geramd als reddende engel toen het vuur bijna uitging op oudejaarsavond.

Bij de volgende verhuis begin je met je eetkamerkast uiteen te halen en bedenkt je dan ineens wat er de vorige keer gebeurde. Je stopt er dus mee. (Alhoewel je al wel de deurtjes eraf haalde.
Bij het inrichten van de nieuwe woning kan je je niet meer herinneren waar je die deurtjes precies gelaten hebt en gebruik je hem zonder deurtjes. Door je vrouw haar trieste blikken besef je dat je naar Ikea moet voor een nieuwe Björn.

De eetkamerkast wordt nu slaapkamerkast en je hangt er heel romantisch gordijntjes in als "deurtjes" Leef je in ieder geval niet meer uit dozen zoals in je vorige huis.

Bij de volgende verhuis haal je het niet eens in je hoofd om die kast uit elkaar te halen, sterker nog, waarom zou je de kleren er uit halen? Je takelt hem naar beneden en merkt dan dat die achterkant toch niet zo stevig was met al die nageltjes. Je belooft je vrouw om de volgende kast wél leeg te halen en helpt haar met het oprapen en opvouwen van de rondgewaaide kleren. Volgens jou vond ze het ondergoed in de plas nog de minste om later te gebruiken als grappige anekdote.
Doe dat dan ook niet.

Na de verhuisrit voelt die kast nu toch wat minder stevig aan en je slaat er wat nagels bij in in je nieuwe huis. Die zijn wel zichtbaar aan de binnenkant volgens je vrouw, maar kom, met die gordijntjes ziet niemand dat, en wie komt er nu in de slaapkamer.
Je plakt er voor de liefde toch wat duct-tape overheen.

Bij de volgende verhuis haal je hem netjes leeg maar de hoeken braken af toen je hem over de trap gleed ipv hem te dragen.
In het nieuwe huis staat hij als gereedschapskast in je schuurtje.
Nadat de tweede plank vorige week doorzakte heb je je voorgenomen om voorlopig niet meer in dat schuurtje te komen, je koopt een Abus-slot om te voorkomen dat je vrouw er in komt en de schade ziet.

Zij ziet alles en zwijgt over het feit dat je nog 6 van die sloten hebt liggen... In die kast. Ze zegt wel iets over je broer die wat deurtjes had gevonden in zijn remork...

Ouders, voed uw kinderen op!

Ik deed op Facebook een quiz van 5 vragen waaruit blijkt dat ik een echte hippie ben, ik heb niet de moeite gedaan om te kijken wat ik nog meer had kunnen zijn. Mijn ouders waren hippie en dat vind ik best cool. Mijn grootouders aan de ene kant waren kerkmensen en mijn grootouders aan de andere kant waren ook kerkmensen, maar dan anders.
Mijn moeder, dochter van de échte kerkmensen dus, heeft zich vanaf haar zestiende helemaal afgezet tegen de ideeën van haar vader, niet zo van haar moeder aangezien zij toen al gestorven was. Wel kreeg ze van haar ouders het gegeven “God” mee. Dit behield ze, maar dan op haar manier. Verder ging ze in kapotte (oh dat hoort niet!) jeans (Ja, ma, spijkerbroeken) naar rockconcerten in het Zuiderpark, waar ze in hun broek piesten in de rij, zodat ze de felbegeerde plaatsjes vooraan konden verzekeren. Naar de wc gaan was dom, dan was je je plekje kwijt. Het typische drugsgebruik sloeg ze over maar verder een hele hippie! Mijn vader zette zich op een andere manier af. Ging braaf mee naar de kerk, maar glipte tijdens de kerkdienst de kerk uit om door de stad te gaan racen op een “geleende” motor. Buiten zijn kerkschijn leefde hij in ware Fifties Style, “The Fonz” was er niks bij.

Na hun wilde haren kwijt te zijn geraakt (Soms betwijfel ik dat wel eens) zijn zij op hun manier kerkmensen geworden, christenen in deze tijd. Toen en nu. Ik groeide op met hun muziek en hield ervan, hou er nog steeds van. Ik weet niet hoe dat komt. Maar ik heb er ook mijn eigen smaak bij genomen die zij meestal niet konden appreciëren. Intussen ben ik gematigder geworden en draai ik meer spul van voor ik geboren was dan van nu. Maar daar wil ik het dus juist over hebben! Ik heb een korte, nu ja, wat is kort(?), periode van rebellie gehad jegens mijn ouders, maar dat ging dan meer over welke vrienden en hoe laat thuis, dan over welke kleren en welke muziek.

Is dat nu juist niet het probleem van de generatie van mijn ouders, en zelfs nog meer van de generatie van tien of twintig jaar later? Door hun eigen afzetten tegen hun ouders lijken de ouders van jongeren vandaag allemaal wel cool. Maar hoe kunnen jongeren dat nu weten? Zij hebben niet de tijd meegemaakt met ouders die voor de oorlog zijn opgevoed. Door die oorlog trouwens is er weer een generatie zonder rebellie tegen ouders doorgeglipt. Als je in die tijd al adem en energie had voor rebellie, dan was dat toch wel tegen de bezetter zeker? Maar goed, ouders die voor de oorlog zijn opgevoed (mijn opa en oma dus) zijn een stuk strenger dan ouders die na de oorlog zijn opgevoed (mijn ouders dus). Jongeren van nu kunnen haast niet rebels zijn tegen hun ouders, die zijn zelf nog te druk bezig met rebelleren tegen hun eigen ouders, waardoor ze geen tijd hebben om op te letten waar hun kinderen mee bezig zijn.

Als een ouder van nu zou beseffen in welke generatie zijn kind opgroeit zou hij niet half stijgeren... En nu wou ik schrijven dat hij dan dubbel zou stijgeren maar ik bedenk me net dat dat helemaal niet zou gebeuren en misschien hebben die ouders van nu zelfs door wat er tegenwoordig in de wereld aan de hand is en denken ze makkelijk dat ze zich niet druk hoeven te maken. Elke generatie gaat een stap verder in zijn doen en laten en laat het dan maar aan de hippie, of erger, de wannabee hippie, over om te oordelen over zijn eigen kinderen.

Een generatie zet zichzelf op de kaart door er uit te springen. Je hebt de fourties, die midden in de oorlog zaten, Private Ryan(?), de fifties die alles weer gingen opbouwen en stoer doen, Go Danny Zuko, de sixties met Janis Joplin en Bob Dylan, de seventies waar men Soul had, de eighties... waar men nu retro platen van maakt, en oh ja, punk en glamrock, de nineties waar generation X in opgroeide en dus al wat moeilijker, de mensen van vijf jaar voor en tot en met het jaar nul, die nu tieners gaan worden. Dit zijn watjes!

No offence! Het ligt niet aan jullie, maar aan je ouders. Ouders die kinderen opgevoed hebben in deze periode, en daar dus nog steeds mee bezig zijn, let op! Laat je kind niet onverschillig op de bank liggen, laat hem of haar niet doen wat ze willen, geef ze karakter! Doe het door ze te inspireren! Je kan dat doen door hen telkens te bepalen bij waarden die je zelf goed vindt en dus streng zijn. Maar streng hoeft niet altijd slecht te zijn. Inspireer je kinderen door zelf anders te zijn, rebelleer tegen onverschilligheid, rebelleer door betrokkenheid, maar wees ouder en laat je kind ook een kans om te rebelleren. Als je steeds goed vindt wat ze doen, of als het je niet veel kan schelen wat ze doen, creëer je zwakke en doorzichtige figuren. Het lijkt erop dat jongeren vandaag zich bijna neerleggen bij de onverschilligheid van hun ouders. Oproep aan jongeren die dit lezen: Rebelleer tegen die onverschilligheid!

Een voorbeeldje: Als Johannes de Heer, nu nog zou leven (je weet wel, die van het blauwe boekje) zou hij volgens mij de eerste zijn om tegen het gebruik van zijn bundel te protesteren, de man gebruikte de muziek van zijn tijd! Liederen die in de cafés werden gezongen, nam hij, zette er een stichtelijke tekst op en liet ze in de kerk zingen. De kerk is dat een bepaalde periode blijven doen, ok, wel telkens door een jongere generatie, maar jongeren: Try to do that! De gitaar is ok, maar maak God groot op je eigen manier, met je eigen muziek, in je eigen kerk!

Tucows.

SOCIALISM

You have 2 cows.
You give one to your neighbour.

COMMUNISM

You have 2 cows.
The State takes both and gives you some milk.

FASCISM

You have 2 cows.
The State takes both and sells you some milk..

NAZISM

You have 2 cows.
The State takes both and shoots you.

BUREAUCRATISM

You have 2 cows.
The State takes both, shoots one, milks the other, and then
throws the milk away...

TRADITIONAL CAPITALISM

You have two cows.
You sell one and buy a bull.
Your herd multiplies, and the economy grows.
You sell them and retire on the income.

SURREALISM

You have two giraffes.
The government requires you to take harmonica lessons

AN AMERICAN CORPORATION

You have two cows.
You sell one, and force the other to produce the milk of four cows.
Later, you hire a consultant to analyse why the cow has dropped dead.

ROYAL BANK OF SCOTLAND VENTURE CAPITALISM

You have two cows.
You sell three of them to your publicly listed company, using
letters of credit opened by your brother-in-law at the bank, then
execute a debt/equity swap with an associated general offer so
that you get all four cows back, with a tax exemption for five cows.
The milk rights of the six cows are transferred via an
intermediary to a Cayman Island Company secretly owned by the
majority shareholder who sells the rights to all seven cows back
to your listed company.
The annual report says the company owns eight cows, with an
option on one more.
You sell one cow to buy a new president of the
United States ,
leaving you with nine cows.
No balance sheet provided with the release.
The public then buys your bull.

A FRENCH CORPORATION

You have two cows.
You go on strike, organise a riot, and block the roads, because
you want three cows.

A JAPANESE CORPORATION

You have two cows.
You redesign them so they are one-tenth the size of an ordinary
cow and produce twenty times the milk.
You then create a clever cow cartoon image called 'Cowkimon' and
market it worldwide.

A GERMAN CORPORATION

You have two cows.
You re-engineer them so they live for 100 years, eat once a
month, and milk themselves.

AN ITALIAN CORPORATION

You have two cows, but you don't know where they are.
You decide to have lunch.

A RUSSIAN CORPORATION

You have two cows.
You count them and learn you have five cows.
You count them again and learn you have 42 cows.
You count them again and learn you have 2 cows.
You stop counting cows and open another bottle of vodka.

A SWISS CORPORATION

You have 5000 cows. None of them belong to you.
You charge the owners for storing them.

A CHINESE CORPORATION

You have two cows.
You have 300 people milking them.
You claim that you have full employment, and high bovine
productivity.
You arrest the newsman who reported the real situation.

AN INDIAN CORPORATION

You have two cows.
You worship them.

A BRITISH CORPORATION

You have two cows.
Both are mad.

AN IRAQI CORPORATION

Everyone thinks you have lots of cows.
You tell them that you have none.
No-one believes you, so they bomb the crap out of you and invade
your country.
You still have no cows, but at least now you are part of
Democracy....

AN AUSTRALIAN CORPORATION

You have two cows.
Business seems pretty good.
You close the office and go for a few beers to celebrate.

A NEW ZEALAND CORPORATION

You have two cows.
The one on the left looks very attractive



BELGIAN POLITICAL PARTY

You have three Cows… Oh oh…
The first cow says the legs of the second cow are actually his.


Copyright:spammail. :-)

Nooit meer later.

Ik hoorde net dat vroeger:

Elke wolk een eigen gezicht had,
En die veranderde steeds naar dat wat je dacht.

De mannetjes in de rand van het tapijt,
Liepen van links naar rechts, steeds langs de rand,
Nooit diagonaal.

Een geur ook een memorie was,
Je niet mocht springen in de plas.

Ik hoorde net dat vroeger, het zal toch niet...

Voorbij was.

Ik ben net weer even terug gegaan,
En snapte dat zolang ik me mezelf nog kan herinneren,
Op de traktor van de buren
En ook bij hetere vuren.

Ik snapte dat wat ik vroeger dacht, misschien wel nooit zou komen.

Dus ik blijf hier, ik ga niet meer terug naar vandaag,
Ik blijf in gisteren en de plaatsjes in mijn hoofd.

Veel plezier daar in jullie nu.
Ik kon toch nooit volgen.

Alleen weet ik nu waarom.

Vroeger is van mij.

Aha².

Bing Bang Boen.
kga slapen tot de noen.

Een nieuw lied werd geboren.

Nieuws van Herobeam Productions:

Een nieuw lied wordt toegevoegd aan project: "De Plaat"
Met denk aan Rebecca Olbrechts voor de muziek.
Binnenkort meer, hier nog eens de dicht die lied werd:

Slechts een lach.

Ze zag er niet uit, maar in.

Ik zie haar,
Bovenop de boekenplank,
Zie ik haar zitten.

Ze ruikt naar look en zonneschijn.

Ik ruik haar,
Middenin de winterzon,
Ruik ik haar.

Ze klinkt als een veilig thuis.

Ik hoor haar,
Ergens diep vanbinnen,
Hoor ik haar.

Ze ziet me als een ridder,
Maar hoopt een harlekijn.

Ik red haar,
Red haar van de leegte,
Red ik haar, lach ik haar.

Zou ze me proeven?

Oppervlakkig.

Ik dacht diep,
Jij wou dieper.

Vergeten, alleen en zonder jouw diep.

Opgelost.

Ik denk diep.

Blokharg en Wispel.

Blokharg zat alleen in zijn veel te grote driezit. Verveeld zette hij zijn tv uit, stond op en liep naar zijn koelkast. Geen bier, wat oude kaas, drie weer groen geworden tomaten en een pot isobetadine. Het geluid van feestende jongeren onderbrak zijn inwendig geklaag over zijn lege koelkast. Hij liep naar zijn balkon en opende voorzichtig het raam dat ook als deur fungeerde. Bij de rellen van vorige maand was de helft van zijn balkon opgeblazen. Hij zette voorzichtig zijn beide voeten op de overgebleven helft en haalde diep adem. Al gauw kreeg een van de jongeren op straat hem in het oog en gooide een baksteen naar hem terwijl hij "Lang leve de koning" riep. Blokharg ving de steen met gemak op en plaatste hem bij de rest tegen de muur. Als hij maar vaak genoeg naar buiten kwam, smeet de onbeleefde horde relschoppers zijn hele balkon wel weer naar boven. Hoe hij ze zover zou krijgen om ook versgemaakt cement en bouwvakkers naar boven te gooien wist hij nog niet. Maar dat was zorg voor later.

Eerst zou hij een telefoontje plegen.

De gouden gids was bij het bombardement naar beneden gevallen, maar was nu weer in zijn bezit dankzij de overmoedige student die iets anders dan een baksteen wou gooien. Het telefoonboek was niet tot op de hoogte van het balkon geraakt maar was door het raam op de verdieping onder zijn balkon gekletterd.

Wat de oproerkraaiers niet wisten was dat ook die verdieping bewoond werd door Blokharg. In feite woonde hij in het hele gebouw, maar liet hij zich alleen vanaf zijn balkon zien. Hierdoor waren diezelfde oproerkraaiers in de waan dat de andere verdiepingen bewoond werden door zijn onderdrukte personeel.

Blokharg belde eerst naar een coffeeshop, alwaar hij 16 kilogram spacecake bestelde.
Die werden een uur later geleverd op het gelijkvloers. Verkleed als een 80 jarige Chinese dame deed Blokharg, listig als hij was de deur open, betaalde de boodschappenjongen en riep luid: DANKJEWEL JONGEMAN! HIER ZAL HEER BLOKHARG VAN GENIETEN!

Wispel, een van de rebellen hoorde dit natuurlijk, sprong overeind, liep naar de (volgens hem) Chinese dame en gritste de spacecake uit haar (zijn) handen.

Blokharg sloot de deur, glimlachte en smeet zijn Chinese damespruik in de open haard. Dat deze niet aanstond en door hem doorgaans gebruikt werd als pruikopbergplaats deerde hem totaal niet. Hierdoor kon hij zijn pruiken steeds opnieuw gebruiken en zich nog steeds stoer voelen. Hij vond zichzelf weeral briljant.

Na weer voorzichtig te hebben plaatsgenomen op het balkon, genoot hij van de stoned wordende jongeren.
Nog één telefoontje.

"Ja, met Walravens".

Na dat Blokharg de telefoon inhaakte, maakte er zich een hilarisch gevoel over hem meester. Hij werd zelfs ietwat overmoedig en zette vast drie ijskoude pintjes klaar.
Niet lang daarna werd hij uit zijn slaap gewekt door Jos. Vlak nadat Blokharg de verwarde Jos ongeveer uit had gelegd wat er aan de hand was, verscheen Luc ook in de keuken. Luc en Jos begonnen al snel het kapotte balkon te fixen en keken al giezend naar de open pintjes. Roger werd nu ook door de stonede jongeren het balkon opgesmeten en had gelukkig de cement bij.

Een half uur later schonk Blokharg de heren bouwvakkers hun vijfde pintje in, liet hen daarna naar buiten via het gelijkvloers, verkleed als een Poolse cowboy en riep naar Wispel: "Bedankt hé".

Wispel was de koning te rijk! Niet alleen had hij een baksteen naar de snoodaard Blokharg gegooid, ook had hij iets (hij wist niet meer wat)gepikt van een Argentijnse monnik met een Chinese damespruik, en op de koop toe kreeg hij een bedankje van Ischtvan, de Poolse cowboy! Oh boy!

De brandweermannen verzamelden zich en knielden in gebed neer.
In het midden van de cirkel deed Erik zijn ogen open, kuchte wat ongemakkelijk en bekende dat er toch pintjes in de koelkast stonden.

Uitgelachen maar nu geniet ik.

The New Guy...
http://watchxonline.com/media/9147-the-new-guy-2002.php

Dat is een heel amerikaanse film over een middelbare school (zogenaamde) loser die een ruler wordt.
Niet realistisch, wel bemoedigend...

School was een hel, er zijn misschien minder mensen die me hier gelijk in geven dan mensen die dit niet vinden. Ik weet niet of het lag aan het feit dat ik Nederlander ben in België, dat ik geregistreerd stond als "Protestant" op school of aan het feit dat ik er gewoon bij wou horen.

Op elke school waar ik zat, was ik het pispaaltje. Oh ja, we verhuisden wel eens en ik ben ook wat dikker dan de meesten. Al die dingen opgeteld bij elkaar maakten mijn schoolleven krankzinnig.
Misschien denkt u dat ik overdrijf. En misschien is dat wel zo, aangezien mijn broer en zus school naar mijn weten beter overleefden dan ik.

Sommigen onder jullie begrijpen wat ik bedoel, anderen ondervonden wat ik bedoel.

Gepaald worden... Dat betekent dat vier klasgenoten je opheffen en je zo hard mogelijk met je kruis tegen een paal rammen.

In je gezicht gespuwd worden... Ik denk dat iedereen dat wel eens in een film heeft gezien.

Bang zijn om het schoolplein op te lopen... Aangezien ze achter de muur klaar staan te wachten om je in elkaar te slaan.

Lachen met je schoenen... Ondanks je net een duur paar schoenen van je liefste oma kreeg die erg populair in Nederland zijn... Maar niet in België.

Een leraar die je voor heel de school te kakken zet omdat je ouders klagen over hoe je behandeld wordt op school...

Of: "Menheere, hebben ze je dat in Leuven geleerd of in Holland?"

Maar het ergste, en diepere...

-Uitgelachen worden achter je rug terwijl je het net nog kan horen.
-Je laten meeslepen met de "coole" gasten die er voor zorgen dat jij degene bent die gepakt wordt. (Stelen, brandstichten, vandalisme...)
-Uitgelachen worden door half het schoolplein omdat je Hollander bent en "Nou Kees, poep is ook vlees" naar je kop krijgen terwijl je weet dat er een Hollander in de groep staat mee te roepen. (Die heb ik toen wel aangepakt, oops, sorry.)
-Je gewoon omdat je dik bent een loser bent.

-Altijd het gevoel hebben dat je je moet bewijzen terwijl je diep in je hart weet dat je anders bent.

Dat alles zorgt er voor dat je geen leuke schooltijd hebt.

Ik kan dit niet voor iedereen zeggen, maar voor de meesten wel:
Het kan goed komen!

Momenteel ben ik 32 en heb de beste groep vrienden om me heen die ik me maar kan wensen. Ik was van de week jarig en heb wat mensen uitgenodigd. Ik kan met hart en ziel zeggen dat de mensen die kwamen diep in mijn hart zitten.

Op een bepaald moment slaat er in je hoofd iets op tilt en besluit je om niet meer om te gaan met de eikels en bitches. Op school is dat moeilijker, aangezien je daar nu eenmaal redelijk verplicht met dat soort mensen moet omgaan.

Maar eens je vrij bent om te zijn wie je bent en om met mensen om te gaan die je bemoedigen, opbouwen en liefhebben, dan kan je jezelf worden.

Kies dan de goeie mensen uit! Laat je niet meer omlaag halen!

Groei, als een bloem!
Er is hoop!

Kortom, onderdrukte... zodra je een uitweg ziet, ga er dan voor! Wees niet bang, maar ga genieten...

Ik geniet!

Kleintje Paardensteak.

Oom Tante. Eentje uit de oude doos...

Waarom zeggen we eigenlijk niet meteen bij het voorstellen van een familielid de zijnde connectie? Maar al te vaak word je nogal omslachtig aan iemand voorgesteld:

Piet: Hey karel, dit is mijn oom.
Karel: Oh, is hij de broer van je vader?
Piet: Nee, hoe kom je daar bij?
Karel: Nou, omdat je zegt dat hij je oom is.
Piet: Ok dan, waterverf, in ieder geval heeft hij geen broodjeszaak in Bertem en hij is niet op zoek naar personeel. En aangezien jij geen werk zoekt dacht ik jullie dan maar aan elkaar voor te stellen.
Karel: Maar hij is dus geen familie van je?
Piet: Jawel, ik zei toch dat hij mijn oom is, maar je wil dus niet voor iemand werken die geen familie van me is?
Karel: Nee! Absoluut niet!
Piet: Waarom niet?
Karel: Waarom wat niet?
Piet: Waarom wil je niet voor iemand werken die geen familie van me is?
Karel: Dat zei ik helemaal niet! Ik zei het omgekeerde.
Piet: Oh, nou wordt ie mooi, je wil dus absoluut niet werken voor iemand die wèl familie van me is?
Karel: Nee.
Piet: Waarom niet? Heb je iets tegen mijn familie?
Karel: Nee, natuurlijk niet.
Piet: Waarom zeg je dat dan allemaal?
Karel: Omdat het mij weinig kan schelen of iemand familie van je is.
Piet: Oh. Maar Familie is best belangrijk hoor.
Karel:Vast.
Piet: Maar het geeft niet hoor, hij heeft toch geen broodjeszaak.
Karel: Dat zei je al.
Piet: Ik dacht het voor de goede orde nog even te moeten herhalen.
Karel: Dat dacht ik al.
Piet: Waarom vroeg je het dan?
Karel: Ik vroeg het niet.
Piet: Dat deed je wel!
Karel: Wat vroeg ik dan?
Piet: Is hij de broer van je vader?
Karel: Wie?
Piet: Mijn oom.
Karel: Waarom zou de broer van mijn vader jouw oom zijn?
Piet: Kerel…
Karel: Neen, ik heet Karel.
Piet: Dat weet ik.
Karel: Dat vermoedde ik al.
Piet: Waar is mijn oom nu naar toe?
Karel: Hij is een broodje gaan kopen.
Piet: Waar?
Karel: In die broodjeszaak in Bertem.
Piet: Maar die bestaat niet.
Karel: Ga je nog lang flauw doen?
Piet: Hoe bedoel je?
Karel: Of je nog lang uitspraken gaat doen die niet grappig zijn, maar wel zo bedoeld zijn.
Piet: Lach je me nu uit?
Karel: Neen, ik zei toch net dat het niet grappig was.
Piet: Oh, maar grapjes zijn belangrijk hoor.
Karel: Behalve over familie en ik zou dus graag hebben dat je stopt met mijn vader uit te lachen.
Piet: Ik zei helemaal niets over je vader, kan ik er iets aan doen dat hij al 10 jaar verkouden is?
Karel: Ik mag hopen van niet. Dat moet je niet aan mij vragen maar aan jezelf. Kan je er iets aan doen?
Piet: Aan wat?
Karel: Aan je oor, er hangt pus aan.
Piet: Oh sorry.
Karel: Geeft niet hoor, maar zwijg nu over je oom ok?
Piet: Mag ik nog een ding vragen?
Karel: Nog één ding dan.
Piet: Waar is je pa?
Karel: Je bedoelt je oom.
Piet: Nee, de jouwe.
Karel: Dat is dan jammer, je had al een vraag gesteld.
Piet: Ok.

Onaangenaam.

Jeuk op mijn linker zij-achter-hoofd.

Kan er iemand krabben?

Zucht, ik doe het zelf wel...

Jezelf.

Leven en geleefd worden,
Niet iets waar iemand op zit te wachten.

Leven wel, dat doen we graag.

Iemand in je hoofd, je kamer, je huis, je straat...
Iemand anders dan jij: Een zij, een hij of een Uberwij...

Die doen met jou wat jij niet wil.
Die willen van jou wat jij niet doet.

Die jou laten praten zonder jij, jezelf.
Die jou jezelf maken zonder inspraak.

Die sigaretten roken over longen van jou.
Die je vlees bakken op hun manier.

Die je liefste gedachte aan een ander geven.
En een ander de gedachte van je liefste geeft.

Je ogen gaan van links naar rechts.
Je slapen is niet meer terecht.

Als zo leven je gelukkig maakt,
En je zelf je pad niet meer mag kiezen.
En daar blij van wordt.

Dan is het gedaan.

Of rook je liever wat jij wil?
Eet je vlees half rauw van de grill?

Je lief hebben iets van jou is?
En jouw liefste slechts van jou is?

Je kijkt waar je naar kijken kan,
En droomt van boeken zonder kaft.

Gelukkig zijn, maar in Zijn kracht.

Breeze: Valentijnsdag en Gods liefde

Breeze: Valentijnsdag en Gods liefde

Hoop.

In het begin was er hoop,
ik was een kind.

Ik werd puber, veel meer hoop op goeds voor mezelf.

Er werd een oudere broer.
Hij werd puber af.
En schreef:

Rondom mijn hart staat een hek.
De sleutel had ik zelf.
Ik liet Jezus binnen
En ik liet mensen binnen.
De mens nam een mes
En stak in mijn hart.
Ik deed het hek open
En gooide iedereen eruit.
Ik ging nadenken
En nog meer denken.
Ik liet Jezus weer binnen
En Hij heelde de wond in mijn hart.
Ik liet Gods Heilige Geest binnen
en Hij troostte mij.
Het hek ging dicht
En de sleutel ging naar Jezus.
Ik heb geleerd
Dat de mens schijnheilig kan zijn
En nooit te vertrouwen is.
Ik heb geleerd
Om enkel op God te bouwen
En vooral
Mezelf te blijven.

Deze puber kende broer.


Deed hem niets, mij niets en ik deed hem minder.

Broer ging weg, deze puber bleef puber tot broer terugkwam.

Broer kwam terug.

Veel leven intussen.

Weinig lieven maar één.

Liefde.
Hoop.
Waarschuwing.
Meer hoop.
Shit.





























































Nog steeds puber, maar Hoop.

Mijn eerste keer.

Sneeuwplassen,
Het lukte niet.

Misschien is mijn geplaste naam,
Iets voor toekomstverschiet?

Frustratie.

Geliefd, gemeden.

Als zoveel mensen plots beslissen,
Dat heerlijkheden vloeien.

Als minder mensen dan beseffen ,
Dat één alleen niet kan blijven staan.

Dan lijkt het zo verrot vanbinnen,
En eeuwigheden maar vergaan.

In de war en opgehemeld,
Luistrend naar een waterval.

Zal ik springen, zal ik zweven?
Of zal ik kopje ondergaan?

Backsound.

The Office... get ready for addiction!

Watch The Office Episodes - Pilot

Snikken zonder rouwgewaad.

De pijn.

Ondraaglijk als je niet van adel bent.
Onvoorstelbaar als je geen genade kent.

Genieten van het ogenblik is nergens moeilijker dan in je hoofd.
Je denkt erover, voelt ernaar en soms is het dan nog te zwaar.

Kijken naar een muzikant is tergen zonder oordeel,
terwijl luist'ren naar een schilderij, ogen kan doen huilen.

Een ringloze vinger, snaar goed ingedrukt.
Of een lege asbak, snakkend naar de marteldaad.

Een koning met een oog in zijn hart,
Die weet waar het over gaat.

Brixham 1688.

All hail to William is what the people seemed to shout.
Don’t kill my kids is what they thought without a doubt.

Your ships are grand and flags are high,
Our mountains wide within your sight.

King James defeated, Orange raised it’s flag.
A bright sun shining over rainy Engly land.

Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.

She raised them all and more of that.
My wits are trusting you as judge.
They need a loving tender breast,
And so do I without protest.

Her warm and loving smile is my defence,
She’ll give you glory on my demand.
My England’s gone on your behalf,
But she’ll be gorgeous in your staff.

Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.

Your ships are gone, your power faded,
And all that’s left is how they painted.
Prince William, king is now your offspring,
But paintings still remind of offering.

Please don’t kill my wife mister king,
Please don’t make me lonely.
My twelve kids will serve you right, mister king,
But please don’t make me lonely.


Thanks to the painting on my wall.

Eelt.

Handen met wonden kunnen nog slaan.

Verhaaldriet.

Vingers gaan omhoog en sneller weer omlaag.

Ze schoppen je, pesten je,

tot je weer weet dat dit niet is wat je nodig hebt.

Je gebruikt tandpasta als drugs en zondert je af van de rest.

Rest is overschot, afval, voor de honden.

Ik ben niet voor de honden, ik ben echt.

Ik was het niet, echt, nog steeds soms niet.

Ze laten je zo worden, die rest.

Word maar als hen, doe wat ze je zeggen en zet jezelf voor aap.

Volgzaam, dom, ernstig bescha-dicht, beschamend dicht.

Zo dicht dat je niets meer kan vertellen zonder een schalkse lach.

Zo erg is het allemaal niet.

Dichterbij de waarheid sta je nooit dan wanneer je liegt.

Nu schop en pest je zelf, jezelf.

Waarachtig, ik of jij zouden moeten schoppen naar dat leuke woord,

onrecht.

Het is een leuk geval, dat woord,

je kan het gebruiken voor jezelf, om je te beschermen.

Wat “men” deden, ja deden, want ze zijn altijd met meer.

Eén alleen durft dat niet.

Eén alleen is ook zielig en ja, Alleen.

Samen kunnen ze je pas aan, want ze weten,

dat jij alleen, niet alleen bent.

Er zijn die figuren in je hoofd.

Schimmen? Nee, vrienden van jezelf, mezelf, ons en ik.

Samen kunnen we “Men” wel aan!

Maar doen we dat?

Nee! We doen zelfs onszelf niet meer na.

Doordat mijn linkerhand vrouwelijker is dan mijn rechterhand,

Zal ik die nooit gebruiken om jouw hand te schudden.

Is dat een van de gevolgen? Lichaamsdelen die veranderen?

Ik hoop niet meer te schoppen. Maar zal geschopt blijven.

Door jullie, “men”, en de rest.

Thankfull Thursday.

Ok, I’m slow, I know, lets just skip the rest of the week (Especially one day) and start over.

On Saturday the Dutch people came and yes, we managed to do Spaghetti for them all. About 50 kilo’s of uncooked spaghetti. We struggled, but we did it.

On Sunday there were about 5 campfires with groups of people sitting around it, look nice! Monday was Monday like.

Tuesday We went for a car walk and had so much fun, Wednesday was yesterday en Thursday is today.

Some people start getting tired, others still seem to burst with energy.
We had an Indonesian meal today with rice and peanut-sauce.
The second Sam arrived, so we have an extra real cook around, this is really nice, I could sleep till 9.30 today!

Some Kitchen in the picture..

Freaky Friday.

On Friday night we went to town to relax a little.
We went with Zacky’s car, this is a Red Sports car, so in these small towns, it really stands out between all the tractors.

We arrived in a pub and it was just us and a bunch of guys without drinks, they were just sitting there. Suddenly a Taxi bus drove up the driveway and those guys jumped in.

Later we heard that they went to a disco. Ten minutes later we found ourselves surrounded by groups of girls. They came from all directions. First we thought it must have been ladies night, and we were at the right spot on the right time. But… We were wrong as usual… A Touring car arrived with about 50 people aboard, another 50 got on and a fully packed touring car drove off to the disco as well. Apparently there’s a bus leaving every hour. They return from 01.00 hrs till 04.30 hrs.

The bar tender had a parrot on his shoulder, the moon was bright, and with all this romantic atmosphere… Disaster's in the air! There we were in the middle of nowhere, all the girls left and they only had three lagers on the menu.

On to the next pub, same story, different (but still only three!) lagers and back home. We had fun.. And oh Yes! We met Adono!

Thursday Thunderday.

Today it rained, stormed and there were thunderbolts and lightning… Very very frightening… and the result: Fresh, cool wind and joyfulness about this blessing!

We fried 450 chicken legs today, accompanied them with peas and potatoes and covered them up with a Wild-Forest-sauce.

Cooking tip: Never wash your mushrooms, just clean them with a soft brush.
If you wash the mushrooms, they will soak up all the water and they will end up like canned mushrooms.

The conference has started tonight and all participants have arrived.
It’s a wild bunch this year, you hear them shouting and cheering all day and night.

I’ve changed my sleeping spot from the couch to two mattresses on the floor, much better.

Wicked Wednesday.

After the adventure David had, the Swamp was drained. While draining, There were a few fishermen present, they caught the fish, named it Bitey and brought it to the local zoo.
Normally you can visit Bitey from Sunday night on in the Delden zoo.

On top you can see a full picture of Bitey.

For the rest, we're expecting +- 150 Dutch visitors on Saturday, that 'll make a total of 600 mouths to feed. The menu says spaghetti, so that will be a challenge!

A Recipe:

Cut your White cabbage, Carrots and radish with the thinnest cutting blade you have, once cut, cut it again, this will give you a very fine vegetable mix.
Mix Mayonnaise, Mustard, Honey, Cream, Powdered sugar, pepper, salt and the secret ingredient to become a nice creamy sauce.

Mix the vegetables with the sauce and taste it, you will find yourself in Kentucky, home of the coleslaw.

Tubbing Tuesday.

David didn’t know about the huge fish that resides in these swamps and before he knew it, his foot was stuck in a fish mouth.

Off course he panicked and by pulling his leg out, three deep wounds were the result.

I was the only one there and all I had was duct tape, so I used that to stop the bleeding.

With David on my shoulders I ran back to the main building, they called an ambulance and all is good now, except for David’s Limp.

Above you can see the fight between David and the Fish...

Yes good people, not David and Goliath or Jona and the fish... David and the fish.

More news later...

Monday Monsterday.

Monday, David arrived, he is a fellow Dutch/Flemish guy, but with a bit of Ukraine in there too, come to think of it, even some German.

In the area where we have this conference are a lot of ponds and swampy places.
Yesterday David mistook a swamp for a pond and jumped in to refresh himself.

To be continued...

Sunday sleepday.

Arrived yesterday after a 3.5 hrs drive. Why not see a bit of Holland when ur there anyway?

The night before I drove home from Amsterdam and arrived there at 4.30 at night, I came back from another GO-conferencer Jake's wedding. That's why he's not here this year.

Made hamburgers with French Fries and Chili today.

It is too hot here, I crave for Airco, but I do have that walk in Fridge...

Morrow!

Algemene weetjes.

De mensen die op hun handen lopen hebben zwakke voeten.

Zangeressen zijn of te onzeker, of te zeker.

Koptelefoons zijn geluidsoverbrengers zonder mening.

Oksels zijn niet de veroorzakers van stank, wel hun beheerders.

Als je je glas niet meer kan vasthouden heb je teveel op.

Slechts een lach.

Ze zag er niet uit, maar in.

Ik zie haar,
Bovenop de boekenplank,
Zie ik haar zitten.

Ze ruikt naar look en zonneschijn.

Ik ruik haar,
Middenin de winterzon,
Ruik ik haar.

Ze klinkt als een veilig thuis.

Ik hoor haar,
Ergens diep vanbinnen,
Hoor ik haar.

Ze ziet me als een ridder,
Maar hoopt een harlekijn.

Ik red haar,
Red haar van de leegte,
Red ik haar, lach ik haar.

Zou ze me proeven?

Dus.

Alhoewel internet al bestond voor ik geboren werd ben ik blij dat ik er op mijn 16de nog geen toegang toe had.

Twee vlezige uiers

Lopen, lopen!
De bedelaar wees met zijn vinger naar de weidse velden.
Hij dacht aan zijn gitaar en de gedachte alleen al pijnigde hem. De laatste keer dat hij zijn snaren stemde was nu meer dan twintig jaar geleden. Hij had ze nog, die snaren. Ze hingen aan een nagel die in zijn muur zat. De gitaar was verbrand, dat moest wel. Zijn moeder had het koud gehad. De boeken waren op en het enige hout naast zijn gitaar was het bed waarin zij sliep.

Eén voor één had hij de snaren rustig van zijn instrument gevezen, zonder op dat moment te beseffen dat hiermee zijn enige uitweg van zijn schroeven ging.

De dood kwam plots. De kogel kwam en zijn moeder was. Het bed ging daarna.

Alleen, 8 jaar.

Bed verbrand, gitaar in rook op en ook de muur tussen zijn bedstede en die van Gilbert verdween stuk per stuk.
Eerst had hij alleen zijn voeten gevoeld naast die van hem, later was het als één bed.

Men zou al gauw de zorg op zijn vader schuiven maar die had hij nooit gekend. Een Socialist, dat was hij, maar sneller in de grond dan iemands ingesteldheid.

Geen vader, moeder dood, broerlief werd soldaat en zijn zusters waren bij de graaf in dienst en zodoende nooit thuis.

Alleen en in de steek gelaten huilde hij.
Niemand hoorde hem.
Maar hij hoorde wel.

Een koe in barensnood riep hem tot bij zich.

Hij liep naar haar toe en deed wat hij kon.
Niets.

De koe stierf en soldaten kwamen om het vlees.

Knabbelen en kauwen, zuigen en smaken.

Geen vlees bleef voor hem over, behalve dan de titel, en die gebakken met een gestolen ui.

Zonder gitaar zingt hij in mijn gedachten zijn Vlaamse Psalm.

Potgrond.

Heb je ook soms niet het gevoel dat je steeds meer mensen leert kennen?
Komt dat nu doordat je langer leeft of door het makkelijker wereldwijd reizen en communiceren?
Dat vraagt een mens als ik zich soms af.

Maar ik denk dat ik het feitelijke antwoord heb gevonden. De aarde wordt kleiner en daardoor zitten we met meer mensen op een kleinere oppervlakte, dus leer je vanzelfsprekend meer mensen kennen.

Hoe komt dat nu dat de aarde steeds kleiner wordt? Waarom ie opwarmt weten we ondertussen wel, maar waarom wordt ie kleiner?

Kamerplanten!
Iedereen zit maar te scheppen in de aarde en onze wereldbol is nu bijna volledig gepot. Denk niet alleen aan je plantjes, denk nu ook eens aan de aarde die je in die potjes stopt...

Weet je dat de aarde vroeger twee keer zoveel aarde bevatte? Kijk alleen al naar de vorm van Zuid Amerika en Afrika, daar is gewoon een heel stuk land weg dat er vroeger wel was, alles in bloempotjes! Geloof je me niet?

Hoe kwamen de Indianen dan in hun land? Met de Kano?

Tom Waits roelt.

Soms is shit een hit.

Soms kan een wijnglas op twee poten staan na een avond vol plezier.

Soms zie je verandering waar je niet mee om kan.

Soms komt nooit alleen, hij loopt altijd samen ergens heen met meestal.

MCMLXXVIII, een portret.

1978, Het jaar waarin het album “No Compromise” van Keith Green uitkwam was een bewogen jaar, hieronder vindt u een overzicht van wat er gebeurde tijdens het jaar waarin Johannes Marinus Menheere werd geboren.

Nederland was in de ban van de film Grease met John Travolta en Olivia Newton-John. De soundtrack stond wekenlang op nummer één en "Greasedansen" werd een rage onder de jeugd, terwijl de Efteling in Kaatsheuvel het grootste spookslot van Europa opende.

Club Brugge speelde als eerste Belgische ploeg de finale in de beker der landskampioenen en ook Garfield werd geboren in dit jaar waar twee pausen met de naam Johannes de katholieke kerk leidden, maar ook het jaar waarin twee pausen stierven.

België liet zich van zijn beste kant zien door zijn regering te laten vallen nadat premier Leo Tindemans woedend ontslag nam. De noorderburen openden de bekende Moerdijkbrug, waarop de toen net officieel benoemde “Hells Angels Holland” hun bandensporen achterlieten.

Johan Cruijff speelde zijn laatste Ajax wedstrijd en verloor met 8-0 tegen Bayern-Munchen.

Dat dit jaar niet alleen een weerspiegeling was van een stuk van Johan zijn latere leven blijkt door de bijna accurate kopie van de westerse geschiedenis met zijn wereldoorlogen, muzikale progressie en politieke wendingen, geconcentreerd als een elixir in dit jaar als een ware synthese waarin ook duidelijk te zien is dat de massale zelfmoord in Jonestown, ons ook weer doet denken aan het religieuze aspect in zijn leven.

De tegenstrijdigheid in het leven van deze Nederlander werd nogmaals benadrukt door de weersomstandigheden in zijn vaderland als voorbereiding op zijn geboorte. Vooral de provincies Groningen, Drenthe en Friesland kregen opgewaaide hopen sneeuw die soms meters hoog waren, terwijl het in Zuid-Nederland tegelijkertijd regende bij temperaturen van +10°C, maar ook daar ging het later sneeuwen. Het gewone leven werd enorm ontwricht. Er volgden twee maanden met ongekend winters weer, waarin zware sneeuwval en ijzel werden afgewisseld door dooiperiodes en waardoor de wegen zo glad werden, dat het tot eind februari niet mogelijk was veilig de weg op te kunnen.

Ook in dit jaar bracht Santana het nummer Moonflower uit, een van Johans latere vrienden heeft dezelfde naam in het Maori.

Veerle Baetens, Tia Hellebaut, Kim Kay, Hilde De Baerdemaker, Wilfred Bouma, Kathleen Aerts (K3), Kim Gevaert, Wesley Sonck, Vanessa Mae, Caren Meynen, Nelly Furtado, Katie Holmes, Xandee en Mohammed Bouyeri, de Nederlands/Marokkaans moordenaar van Theo van Gogh werden in dit jaar geboren, alsook de eerste mens die op Antarctica werd geboren en de eerste proefbuisbaby.

In dit jaar stierven Claude François, Keith Moon, Jacques Brel en dus twee pausen.

In 1978 ging de Copyright wet in werking, alsook het brein van Johan.

Fien de Bom.

Ik droomde dat ik een kind was in de tweede wereldoorlog.
Een joods kind vermoed ik, want de Duitsers mochten mij niet zien.
Mijn moeder was er ook en Fien ook. We ontsnapten toen we merkten dat de Duitsers niet veel goeds met ons van plan waren. Fien vond het allemaal niet eerlijk en riep me verwijtend toe dat ze met Oor had moeten trouwen.
Mijn moeder riep net iets te hard dat de Duitsers ons konden zien en horen. Toch schoten ze niet op ons. Vreemd.
Er was modder, erg veel modder. Het deed me beseffen dat het vast niet fijn was als joods kind tijdens de oorlog, het drong zelfs zodanig tot me door dat dit een vreselijke tijd moest zijn geweest dat ik er wakker van werd.

Jaren later kregen we een ijzeren kist in de tuin. De kist kon open en er zat een bom in.
Op de hele constructie zaten twee knoppen, een rode en een zwarte. Ik opperde om de kist op slot te doen met een ketting.
Pa vond dat absoluut niet nodig, we konden de kist zelfs laten openstaan. Wie zou er nou zo dom zijn om op een knop van een bom te duwen?
De Bom bleef staan en ontplofte niet. Ik werd wakker van het besef dat veel bommen wel ontploffen.
En dat Fien met Oor had moeten trouwen.

Gekkie.

Een hart, een spier, een been en een voet.
Liefde, doen, gaan en stoppen.
Een vlinder, een mol, een zebra en een koe.
Jij, sommigen, wij en ik.

Tot aan de laatste snik

Nog steeds funds gezocht voor Kobena!

Kobena 18!

Jullie kennen intussen project "Kobena 18".

Dit is een project waarmee we Kobena een toekomst willen geven.

Door de hele global "crisis" heeft Afrika bijna geen lente's meer. Kobena dus ook niet. De jongen is nog steeds 9 lente's jong en dit willen we aanpakken!

Een leuk weetje is dat Kobena Dinsdag betekent. Als je in zijn land Kobena roept, gebeuren er twee dingen. Een heleboel mensen kijken om en willen weten waarom je hen roept, ze zijn namelijk genoemd naar hun geboortedag. Het tweede hangt af van de dag waarop je het roept. Als je het op maandag roept, maakt niemand zich zorgen, want dat is morgen pas.

Zoals jullie intussen weten zijn we vanuit ons landje bezig met het verzamelen van funds voor Kobena. Hieronder de huidige situatie.

De winter heeft tot nu toe zijn best gedaan.

Temperaturen tot -18°C, besneeuwde straten, dichtgevroren wateren,…

Het herinnert ons aan lang vervlogen tijden waarin kinderen nog met buurjongens in de besneeuwde straten speelden. Na deze winter zouden we ons bijna gaan afvragen of die befaamde aardbolopwarming geen verhaaltje is.

In Afrika is echter van afkoeling niet veel te merken. Kobena liet ons weten maar al te graag eens zo’n winter mee te maken. Sneeuw is voor hem als ehûhurobere voor ons – inderdaad, onbekend (en aantrekkelijk?) dus.

Toch zou een bezoekje aan dit seizoen onze kleine vriend geen lente verder brengen. En een lente is nu net wat hij dringend nodig heeft.

Vorig jaar hadden we het geluk Kobena te kunnen ontvangen in maart. Een eindeloos dankbaar jongetje – dat eigenlijk al een man had moeten zijn – vertrok weer naar huis met die gelukzalige glimlach die je alleen bij Afrikaantjes kunt tegenkomen. Een stap dichter bij de meerderjarigheid, een eerste overwinning binnen de strijd tegen de ongewenste jeugdigheid…

Ondertussen is het alweer 2009 en komt de volgende lente eraan. De voorbereidingen verlopen echter stroef. Graag zouden we voor Kobena genoeg geld bij elkaar sparen om hem niet alleen het seizoen hier te laten doorbrengen, maar achteraf ook met de lente mee te laten reizen.

Een inhaalbeweging is wel op zijn plaats in Kobena’s situatie, bedachten wij immers. Uiteraard is nog heel wat voorbereidend onderzoek nodig. Vragen omtrent de bestemming van de lente na haar bezoek aan België en de haalbaarheid van ons plan houden ons voorlopig bezig. Al jullie advies, financiële en praktische steun blijft uiteraard meer dan welkom.

Heel erg bedankt al voor jullie betrokkenheid bij ons project ‘Kobena 18’,en ook namens onze kleine vriend ‘me da mo ase’ (ik dank jullie).

Irene Vleugels en Johan Menheere

(Afb: Enkele jaren geleden - Kobena heeft de Afrikaantjes-glimlach er met de paplepel ingekregen)

Poëziek.

Ik kreeg een lift van een collega die toch niets beters te doen had.
Onderweg kreeg ze telefoon en heel handig wisselde ze steeds van hand, oor, versnellingspook en telefoon. Het sturen liet ze voorlopig even aan mij over. Ze werd plots erg enthousiast en begon me stralend aan te kijken met haar ogen die je alleen maar konden doen denken aan twee enorm mooie woorden: Lapis Lazuli.

Soms als ik haar aankijk denk ik aan 'Straaloogje' maar ze overtreft dit. Nu, rijdend naar mijn huis, waarvan ik maar al te goed wist hoe ik erheen moest sturen, gooide ze haar telefoon op de achterbank, legde haar handen op de mijne en nam zo heel erg lief eigenlijk het sturen weer van me over. Doordat ik een beetje een kramp kreeg omwille van mijn houding liet ik het stuur zachtjes los en kreeg ik een rood hoofd.

Ze keek me aan en zei me dat het toch wel even een intiem moment voor haar was geweest en legde haar rechterhand op mijn knie. Ze vertelde me dat we niet naar mijn huis zouden gaan maar naar een groepje vrienden van haar en we waren er zelfs al bijna!
Na met z'n tweeën de handrem te hebben aangetrokken, verlieten we de wagen op een andere manier dan ik tot dan toe gewend was. Om ons eerdere intieme moment kracht bij te zetten, stond ze erop om de auto te verlaten aan elkaars kant van de wagen. Zij bovenlangs, ik onder. Dat dit een nieuw intiem moment zou gaan creëren betwijfelde ik voor geen moment, dat ze dit enorm bewust zou doen, verbaasde me wel. Van de zoen op mijn kin genoot ik nog het meest.

We sloten ons aan bij een groepje mensen dat zich op de parking van de Delhaize had verzameld in een kringetje. Blijkbaar was er een verhit gesprek aan de gang. Na een paar Engelstalige uitspraken van de kringmensen mengde Kathy zich in het gesprek door keihard "The hills are alive, with the sound of music." te zingen. Een paar vrouwen keken haar geamuseerd, maar toch jaloers aan. Kathy stapte nu naar voren en het leek er nu op dat ze samen met een paar anderen de boventoon van het gesprek zou gaan voeren. Mijn mond was tot nu toe nog redelijk gesloten geweest maar viel nu toch open.
Wat volgde was nog een dikke anderhalf uur heen en weer gepraat en gezang en op het moment dat Kathy op haar knieën zakte, met een wat mollige bankbediende op haar schoot, schoot ik vol. Dit was nog mooier dan de film zelf. Kathy's schreeuw van ongeloof, wanhoop en intens verdriet was echter dan die van Ewan McGreggor. De bankbediende stierf en het kwijl uit zijn mond liep via een paardebloem netjes in de voeg en vereeuwigde zich daar als deel van de Delhaize-parking.

Wat dit was, was duidelijk. Dit was Moulin Rouge! Maar zo goed, zo eerlijk, zo accuraat... zo overdonderend! Waarom dit was werd me later, onder het genot van een warme choco, uitgelegd door Pol, de oprichter van wat hij met stralende ogen "Spraakwakend" noemde.
Het idee was simpel, een groep ongeschoolde en werkloze acteurs, dichters en redenaars had elkaar gevonden in het bezig blijven met woorden.
Waar ik net getuige van was geweest, was een 'open avond', een kennismakingsavond voor eventueel nieuwe leden.
De groep had de afspraak om dagelijks bijeen te komen om een van te voren afgesproken stuk uit te spreken. Soms was het een aflevering van "Thuis", dan was het een hoofdstuk uit een boek van Mulisch, en zelfs webpagina's werden gezamenlijk gescandeerd.
Het maakte hun leven rijkelijk gevuld met weetjes, romantiek en poëzie. De regels waren duidelijk. De avond van te voren werd overlegd wat er de volgende avond zou gesproken worden. Was het een monoloog, dan leerde iedereen deze van buiten, was het een dialoog, dan nam je je voor welke rol je zou vervullen. De eerste die zijn mond open deed had de rol voor de rest van de avond, tenzij hij of zij haperde, dan was de eerste die er op sprong met de juiste tekst, de ster van dat moment, en de avond.

Het bleek Kathy's eerste avond te zijn en in het telefoontje werd haar lidmaatschap bevestigd, onder de voorwaarde dat ze zichzelf bewees. En dat deed ze.

Ik heb Kathy daarna niet meer gezien, ze kwam niet meer opdagen op het werk en ik begreep dat ze werkeloos moest zijn om haar partijen te kunnen blijven proclameren.

Heel af en toe zie ik ze ergens staan, op een plein, naast een fietsenstalling, of zelfs in een winkelcentrum. En dan ga ik altijd even luisteren. Blijkbaar is Kathy doorgebroken, ze staat er niet meer tussen. De bankbediende wel, Pol ook. Mijn ogen worden nog steeds vochtig als ik ze daar zo enthousiast zie staan. Ik val op zo'n avond dan ook altijd met tranen in mijn ogen in slaap, enkel en alleen door die ene zin: The woman I loved... Is dead.


The End.