Hangend aan de ronde boog, die aangeeft waar de aarde stopt.
Kriebel ik even aan mijn okselstreek en zie,
dat holtes van een arm of berg,
niet echt verschillen maar vervellen.
Een appelsien of een ringvingernagel,
te snijden met een mes uit zak.
Groeien beide soms te ver.
Maar als je alles goed kan timen,
Pel je met je nagel sien.
Mocht ik lopen over die boog,
en tot aan het schroefje raken.
Ik schop er tegen, weg die vijs.
Rond en rond zou d'aarde draaien,
niet als nu, maar met meer verf.
