maandag 3 mei 2010

Blokharg en Wispel.

Blokharg zat alleen in zijn veel te grote driezit. Verveeld zette hij zijn tv uit, stond op en liep naar zijn koelkast. Geen bier, wat oude kaas, drie weer groen geworden tomaten en een pot isobetadine. Het geluid van feestende jongeren onderbrak zijn inwendig geklaag over zijn lege koelkast. Hij liep naar zijn balkon en opende voorzichtig het raam dat ook als deur fungeerde. Bij de rellen van vorige maand was de helft van zijn balkon opgeblazen. Hij zette voorzichtig zijn beide voeten op de overgebleven helft en haalde diep adem. Al gauw kreeg een van de jongeren op straat hem in het oog en gooide een baksteen naar hem terwijl hij "Lang leve de koning" riep. Blokharg ving de steen met gemak op en plaatste hem bij de rest tegen de muur. Als hij maar vaak genoeg naar buiten kwam, smeet de onbeleefde horde relschoppers zijn hele balkon wel weer naar boven. Hoe hij ze zover zou krijgen om ook versgemaakt cement en bouwvakkers naar boven te gooien wist hij nog niet. Maar dat was zorg voor later.

Eerst zou hij een telefoontje plegen.

De gouden gids was bij het bombardement naar beneden gevallen, maar was nu weer in zijn bezit dankzij de overmoedige student die iets anders dan een baksteen wou gooien. Het telefoonboek was niet tot op de hoogte van het balkon geraakt maar was door het raam op de verdieping onder zijn balkon gekletterd.

Wat de oproerkraaiers niet wisten was dat ook die verdieping bewoond werd door Blokharg. In feite woonde hij in het hele gebouw, maar liet hij zich alleen vanaf zijn balkon zien. Hierdoor waren diezelfde oproerkraaiers in de waan dat de andere verdiepingen bewoond werden door zijn onderdrukte personeel.

Blokharg belde eerst naar een coffeeshop, alwaar hij 16 kilogram spacecake bestelde.
Die werden een uur later geleverd op het gelijkvloers. Verkleed als een 80 jarige Chinese dame deed Blokharg, listig als hij was de deur open, betaalde de boodschappenjongen en riep luid: DANKJEWEL JONGEMAN! HIER ZAL HEER BLOKHARG VAN GENIETEN!

Wispel, een van de rebellen hoorde dit natuurlijk, sprong overeind, liep naar de (volgens hem) Chinese dame en gritste de spacecake uit haar (zijn) handen.

Blokharg sloot de deur, glimlachte en smeet zijn Chinese damespruik in de open haard. Dat deze niet aanstond en door hem doorgaans gebruikt werd als pruikopbergplaats deerde hem totaal niet. Hierdoor kon hij zijn pruiken steeds opnieuw gebruiken en zich nog steeds stoer voelen. Hij vond zichzelf weeral briljant.

Na weer voorzichtig te hebben plaatsgenomen op het balkon, genoot hij van de stoned wordende jongeren.
Nog één telefoontje.

"Ja, met Walravens".

Na dat Blokharg de telefoon inhaakte, maakte er zich een hilarisch gevoel over hem meester. Hij werd zelfs ietwat overmoedig en zette vast drie ijskoude pintjes klaar.
Niet lang daarna werd hij uit zijn slaap gewekt door Jos. Vlak nadat Blokharg de verwarde Jos ongeveer uit had gelegd wat er aan de hand was, verscheen Luc ook in de keuken. Luc en Jos begonnen al snel het kapotte balkon te fixen en keken al giezend naar de open pintjes. Roger werd nu ook door de stonede jongeren het balkon opgesmeten en had gelukkig de cement bij.

Een half uur later schonk Blokharg de heren bouwvakkers hun vijfde pintje in, liet hen daarna naar buiten via het gelijkvloers, verkleed als een Poolse cowboy en riep naar Wispel: "Bedankt hé".

Wispel was de koning te rijk! Niet alleen had hij een baksteen naar de snoodaard Blokharg gegooid, ook had hij iets (hij wist niet meer wat)gepikt van een Argentijnse monnik met een Chinese damespruik, en op de koop toe kreeg hij een bedankje van Ischtvan, de Poolse cowboy! Oh boy!

De brandweermannen verzamelden zich en knielden in gebed neer.
In het midden van de cirkel deed Erik zijn ogen open, kuchte wat ongemakkelijk en bekende dat er toch pintjes in de koelkast stonden.

1 opmerking: