vrijdag 8 oktober 2010

Ouders, voed uw kinderen op!

Ik deed op Facebook een quiz van 5 vragen waaruit blijkt dat ik een echte hippie ben, ik heb niet de moeite gedaan om te kijken wat ik nog meer had kunnen zijn. Mijn ouders waren hippie en dat vind ik best cool. Mijn grootouders aan de ene kant waren kerkmensen en mijn grootouders aan de andere kant waren ook kerkmensen, maar dan anders.
Mijn moeder, dochter van de échte kerkmensen dus, heeft zich vanaf haar zestiende helemaal afgezet tegen de ideeën van haar vader, niet zo van haar moeder aangezien zij toen al gestorven was. Wel kreeg ze van haar ouders het gegeven “God” mee. Dit behield ze, maar dan op haar manier. Verder ging ze in kapotte (oh dat hoort niet!) jeans (Ja, ma, spijkerbroeken) naar rockconcerten in het Zuiderpark, waar ze in hun broek piesten in de rij, zodat ze de felbegeerde plaatsjes vooraan konden verzekeren. Naar de wc gaan was dom, dan was je je plekje kwijt. Het typische drugsgebruik sloeg ze over maar verder een hele hippie! Mijn vader zette zich op een andere manier af. Ging braaf mee naar de kerk, maar glipte tijdens de kerkdienst de kerk uit om door de stad te gaan racen op een “geleende” motor. Buiten zijn kerkschijn leefde hij in ware Fifties Style, “The Fonz” was er niks bij.

Na hun wilde haren kwijt te zijn geraakt (Soms betwijfel ik dat wel eens) zijn zij op hun manier kerkmensen geworden, christenen in deze tijd. Toen en nu. Ik groeide op met hun muziek en hield ervan, hou er nog steeds van. Ik weet niet hoe dat komt. Maar ik heb er ook mijn eigen smaak bij genomen die zij meestal niet konden appreciëren. Intussen ben ik gematigder geworden en draai ik meer spul van voor ik geboren was dan van nu. Maar daar wil ik het dus juist over hebben! Ik heb een korte, nu ja, wat is kort(?), periode van rebellie gehad jegens mijn ouders, maar dat ging dan meer over welke vrienden en hoe laat thuis, dan over welke kleren en welke muziek.

Is dat nu juist niet het probleem van de generatie van mijn ouders, en zelfs nog meer van de generatie van tien of twintig jaar later? Door hun eigen afzetten tegen hun ouders lijken de ouders van jongeren vandaag allemaal wel cool. Maar hoe kunnen jongeren dat nu weten? Zij hebben niet de tijd meegemaakt met ouders die voor de oorlog zijn opgevoed. Door die oorlog trouwens is er weer een generatie zonder rebellie tegen ouders doorgeglipt. Als je in die tijd al adem en energie had voor rebellie, dan was dat toch wel tegen de bezetter zeker? Maar goed, ouders die voor de oorlog zijn opgevoed (mijn opa en oma dus) zijn een stuk strenger dan ouders die na de oorlog zijn opgevoed (mijn ouders dus). Jongeren van nu kunnen haast niet rebels zijn tegen hun ouders, die zijn zelf nog te druk bezig met rebelleren tegen hun eigen ouders, waardoor ze geen tijd hebben om op te letten waar hun kinderen mee bezig zijn.

Als een ouder van nu zou beseffen in welke generatie zijn kind opgroeit zou hij niet half stijgeren... En nu wou ik schrijven dat hij dan dubbel zou stijgeren maar ik bedenk me net dat dat helemaal niet zou gebeuren en misschien hebben die ouders van nu zelfs door wat er tegenwoordig in de wereld aan de hand is en denken ze makkelijk dat ze zich niet druk hoeven te maken. Elke generatie gaat een stap verder in zijn doen en laten en laat het dan maar aan de hippie, of erger, de wannabee hippie, over om te oordelen over zijn eigen kinderen.

Een generatie zet zichzelf op de kaart door er uit te springen. Je hebt de fourties, die midden in de oorlog zaten, Private Ryan(?), de fifties die alles weer gingen opbouwen en stoer doen, Go Danny Zuko, de sixties met Janis Joplin en Bob Dylan, de seventies waar men Soul had, de eighties... waar men nu retro platen van maakt, en oh ja, punk en glamrock, de nineties waar generation X in opgroeide en dus al wat moeilijker, de mensen van vijf jaar voor en tot en met het jaar nul, die nu tieners gaan worden. Dit zijn watjes!

No offence! Het ligt niet aan jullie, maar aan je ouders. Ouders die kinderen opgevoed hebben in deze periode, en daar dus nog steeds mee bezig zijn, let op! Laat je kind niet onverschillig op de bank liggen, laat hem of haar niet doen wat ze willen, geef ze karakter! Doe het door ze te inspireren! Je kan dat doen door hen telkens te bepalen bij waarden die je zelf goed vindt en dus streng zijn. Maar streng hoeft niet altijd slecht te zijn. Inspireer je kinderen door zelf anders te zijn, rebelleer tegen onverschilligheid, rebelleer door betrokkenheid, maar wees ouder en laat je kind ook een kans om te rebelleren. Als je steeds goed vindt wat ze doen, of als het je niet veel kan schelen wat ze doen, creëer je zwakke en doorzichtige figuren. Het lijkt erop dat jongeren vandaag zich bijna neerleggen bij de onverschilligheid van hun ouders. Oproep aan jongeren die dit lezen: Rebelleer tegen die onverschilligheid!

Een voorbeeldje: Als Johannes de Heer, nu nog zou leven (je weet wel, die van het blauwe boekje) zou hij volgens mij de eerste zijn om tegen het gebruik van zijn bundel te protesteren, de man gebruikte de muziek van zijn tijd! Liederen die in de cafés werden gezongen, nam hij, zette er een stichtelijke tekst op en liet ze in de kerk zingen. De kerk is dat een bepaalde periode blijven doen, ok, wel telkens door een jongere generatie, maar jongeren: Try to do that! De gitaar is ok, maar maak God groot op je eigen manier, met je eigen muziek, in je eigen kerk!

2 opmerkingen:

  1. Hé! Ik pieste NIET in mijn broek, ik dronk gewoon de hele dag niks :-s En ik was WEL streng tegen jullie! Maar voor de rest heb je helemaal gelijk :-)

    BeantwoordenVerwijderen